Design a site like this with WordPress.com
Get started

സ്വാതന്ത്ര്യദിനാശംസകൾ

സ്വാതന്ത്ര്യം,,

നിഷേധിക്കപ്പെടുമ്പോൾ

മാത്രം

മൂല്യം തിരിച്ചറിയുന്ന

പ്രാണവായുവിനോളം

വിലപ്പെട്ടത്..

ഈ മണ്ണിൽ

കാലുറപ്പിച്ച്

അഭിമാനത്തോടെ,

തല ഉയർത്തി,

നിൽക്കാൻ

അവകാശം നേടി തന്ന

ധീര ദേശാഭിമാനികളുടെ

ജീവബലി സ്മരിച്ചുകൊണ്ട്,

പ്രതിജ്ഞ ചെയ്യുന്നു…

മതത്തിന്റെ അന്തസത്ത തിരിച്ചറിയാത്ത വർഗീയവാദികളോട് ഞങ്ങൾ തോൽക്കില്ല

ഞങ്ങൾ ഇന്ത്യക്കാരാണ്

സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനായ് ചീന്തിയ ചോരയോട്,

സഹിച്ച യാതനകളോട്,

കൃതജ്ഞതയുളളവർ…

ഒടുവിലത്തേത്…





ഇത് ഒടുവിലത്തേതാണ്…

ഈന്തപ്പഴം സമൂസ, ബീഡികുറ്റി, മൈലാഞ്ചി…. ഇതെല്ലാം ഒരാളെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. അതെ അദ്ദേഹത്തേക്കുറിച്ച്….

വിഷു.. സന്തോഷമുളള ഓർമ്മകൾ മാത്രം സമ്മാനിക്കുന്ന ഒന്നാണോ? അറിയില്ല.

എനിക്ക് വിഷു അങ്ങനെയല്ല. ഒരിക്കലും മറക്കാനാവാത്ത,, വേദനയോടെയല്ലാതെ ഓർക്കാനാവാത്ത ഒന്ന്.

കുടുംബത്തിൽ ആർക്കെങ്കിലും സുഖമില്ലെങ്കിൽ ആഘോഷങ്ങൾക്കൊന്നും പകിട്ടുണ്ടാവില്ല, ദിവസങ്ങൾ വളരെ മൂകമായിരിക്കും.

ആളെക്കുറിച്ച് മുമ്പ് എഴുതിയത് വായിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അസുഖമെന്തെന്ന് ഊഹിച്ചിരിക്കും. ആസ്വാദനമെന്ന് ധരിച്ച് ജീവിതം മുഴുവൻ ബീഡിപുക നിറച്ചയാൾക്ക് മറ്റെന്ത് അസുഖം ബാധിക്കാനാണ്…..

സിനിമയ്ക്ക് മുമ്പ് കാണുമ്പോൾ ആരോചകമായി തോന്നുമെങ്കിലും നോവിക്കുന്ന പരമാർത്ഥം.

കുറച്ചേറെ മാസങ്ങളായി ജീവിതം വല്ലാത്ത ഒരവസ്ഥയിലാണ്,,, ആർക്കും ഭക്ഷണം കഴിക്കാനാഗ്രഹമില്ല, ജീവിക്കുന്നു,, അത്രമാത്രം..

ഞങ്ങൾ സ്കൂളിൽ പോകുന്നുണ്ട്, പഠിക്കുന്നുണ്ട് പക്ഷേ…

പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു,, കാലത്ത് എഴുന്നേറ്റു പോകാൻ ഇനിയൊരിടമില്ലെന്ന അറിവ് ഏറെ ഭയപ്പെടുത്തി.

കാരണം മറ്റൊരാളനുഭവിക്കുന്ന വേദന കണ്ടുനിൽക്കേണ്ടി വരുന്നത് അത്ര എളുപ്പമല്ല.

അന്ന് വിഷുവായിരുന്നു, ആഘോഷങ്ങളില്ല, സദ്യയും.

രാവിലെ അപ്പുപ്പൻ എന്നെ വിളിച്ചു

(മുമ്പും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടല്ലോ എന്താവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും എന്നെയാണ് വിളിക്കാറ്)

“സദ്യ വയ്ക്കുന്നില്ലേ?”

“അത് വയ്യാത്തകൊണ്ട്,…

അപ്പൂപ്പന് സുഖമില്ലാത്തകൊണ്ട് സദ്യ ഉണ്ടാകുന്നില്ലെന്ന് എങ്ങനെ പറയുമെന്നറിയാതെ ഞാൻ പരുങ്ങി.

“സദ്യ വയ്ക്ക്”

അന്നെനിക്ക് പന്ത്രണ്ട് വയസ്സ്, അപ്പൂപ്പൻ എന്തെങ്കിലും ഒന്ന് വേണം എന്ന് പറയുന്നത് ഞാനതു വരെ കേട്ടിട്ടില്ല. ശരിക്കും ഒരുപാട് സന്തോഷം തോന്നി. ഞങ്ങൾ സദ്യയുണ്ടാക്കി. അമ്മയും അമ്മുമ്മയും(അപ്പൂപ്പന്റെ അനിയത്തി) ഞാനും.

അതു വരെ തേങ്ങ ചിരകലും പച്ചക്കറി അരിയലും മാത്രം ചെയ്തിരുന്ന ഞാനും എന്തൊക്കെയോ ചെയ്തു. അപ്പൂപ്പൻ ആവശ്യപെട്ടതാണ്. കൃത്യം പന്ത്രണ്ട് മണിക്ക് കഴിക്കും. ഏട്ട് മണിക്ക് പ്രാതൽ, പന്ത്രണ്ടിന് ഊണ്, വൈകിട്ട് ആറര ഏഴിന് അത്താഴം, രാത്രി പാൽ. നന്നായി എരിവ് കഴിച്ചിരുന്നു ഇപ്പൊ കുറച്ചു.

പന്ത്രണ്ടു കഴിഞ്ഞു.

ഇലയിട്ടു എല്ലാം വിളമ്പിയത് ഞാനാണ്. ഞാനില്ലാത്തപ്പോഴൊ എന്നെക്കൊണ്ട് സാധിക്കാത്ത കാര്യമാണെങ്കിലോ മാത്രമേ അച്ഛനെയും ചേട്ടനെയും വിളിക്കു.

അപ്പൂപ്പന്റെ മുമ്പിൽ മേശയിൽ സദ്യ വിളമ്പി വച്ച് കഴിച്ചു തുടങ്ങുന്നതും കാത്ത് ഞാനവിടെ നിന്നു

അപ്പൂപ്പൻ പപ്പടം പൊട്ടിച്ച് കറിയൊക്കെ എടുത്ത് ഒരു ചെറിയ ഉരുള വായിൽ വച്ചു.

അത് ഇറക്കനാവാതെ കഷ്ടപ്പെടുന്നു….

അതിദയനീയം….

കൈയിലിരുന്ന ബാക്കി ഇലയിലേക്ക് തിരിച്ചിട്ടു.

മുഖുയർത്തി ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാനായില്ല. എനിക്കതിന് കഴിയില്ല. ഞാൻ ഇലയിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.

ഇലയിലേക്ക്,,, ചോറിലേക്ക്..രണ്ടുതുള്ളി…

ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നു. ദയനീയമായി എന്നെ നോക്കി…. ഞാൻ കാണാത്തിരിക്കാൻ മുഖം തിരിച്ച് കൈകൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു

ഇലയെടുക്കാൻ….

തരിച്ചു നില്ക്കുകയാണ്, അനങ്ങാനാവുന്നില്ല..

ഹൃദയഭേദകമായ കാഴ്ച.

മനുഷ്യൻ എത്ര നിസ്സഹാനാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു

എല്ലാ കറികളും കൂട്ടി ഒരുരുളയെങ്കിലും കഴിക്കാനായെങ്കിൽ….

നെഞ്ചുരുകി പ്രാർത്ഥിക്കുകയായിരുന്നു, എന്റെ കണ്ണുകളും ഒഴുകുകയായിരുന്നു..

കഴിഞ്ഞില്ല,,

ആരും സംസാരിച്ചില്ല കഴിച്ചില്ല, കഴിയില്ല

കൺമുന്നിൽ ഒരു മനുഷ്യൻ ഏറ്റവും ദുർബലമായ അവസ്ഥയിൽ…. എഴുതി ഫലിപ്പിക്കാനാവില്ല,, ആ കണ്ണീര്….. അതും കരുത്തനായ ഒരു ഒറ്റയാൻ.. ഭയാനകമായിരുന്നു.

ആ കണ്ണുകൾ ദിവസങ്ങളോളം എന്നെ കൊത്തിവലിച്ചു ഉറങ്ങാനാവാതെ കഴിക്കാനാവാതെ വീർപ്പുമുട്ടി..

പാലും പഴച്ചാറും പൊടിയും കഞ്ഞിയും…. എങ്ങനെയൊക്കെയോ ഞങ്ങൾ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിന്നു.

ഭക്ഷണമിറക്കാനാവതെ വെളളമിറക്കാനാവാതെ പിന്നെയും ഒരു വർഷത്തിലേറെ…

അന്ന് ജൂൺ പത്ത് ഞായറാഴ്ച ആയിരുന്നു. അച്ഛൻ മാത്രമാണ് അടുത്തുണ്ടായിരുന്നത്.

ശാന്തമായി….

വർഷങ്ങളേറെയായി

പക്ഷേ,,

മരണം വരെ ആ കണ്ണുനീർ തുളളികൾ എന്റെ ഓർമ്മകളെ വേട്ടയാടും..

ചില നിമിഷങ്ങള്‍ നമ്മളെത്ര ചെറുതാണെന്ന് നമ്മളെ ബോധ്യപ്പെടുത്തും.

എത്ര നിസ്സഹയരാണെന്ന് പഠിപ്പിക്കും..

എനിക്കൊന്നും ചെയ്യാനാവില്ലായിരുന്നു,,,,, എങ്കിലും

കഴിക്കാതെ പോയ ആ ഉരുള വീട്ടാനാവാത്ത കടമായ് ഇന്നും ഉളളിലുണ്ട്….

കൈ

“എന്താ ഇത്? ഇപ്പോഴും അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഓർത്തിരിക്കാണോ?” കാറിന്റെ കീ കൈയിലെടുത്ത് സുജിത്ത് കവിതയെ നോക്കി.

“അതല്ല ഒരു ക്ഷീണം കുറച്ച് ദിവസമായിട്ട് നല്ല ജോലിയായിരുന്നില്ലേ” കവിത മന്ദഹസിച്ചു.

“പിന്നേ, ജോലി ചെയ്യതാൽ പെട്ടെന്ന് ക്ഷീണിക്കുന്ന ആളല്ലേ. നിന്നെ കണ്ട് തുടങ്ങിട്ട് പത്ത് പതിനാറ് വർഷമായി. ഇത് അവരെ miss ചെയ്യുന്നതിന്റെയല്ലേ. ഒരു മാസം ആകാറായി,,,, വിളിച്ചു , വന്നില്ല. അവരങ്ങനെയാ, ചിലപ്പോ ഏട്ടന്റെടുത്ത് അല്ലെങ്കിൽ ശ്രീകുട്ടിടെ കൂടെ,ചിലപ്പോ ടൂർ… നിനക്കറിയാവുന്നതല്ലേ, but നമുക്ക് എപ്പോ ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും അവരെത്തും. Let them enjoy. അവരിപ്പോഴാ free ആയത്.” സുജിത്ത് സോഫയിലിരുന്നു കവിതയെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.”

“ഇവിടെങ്ങും മടിപിടിച്ച് ഇരിക്കാതെ ഒന്ന് പുറത്ത് പോയി വാ. വഴിയൊക്കെ പഠിക്ക്. നാളെ മുതൽ കുട്ടികളെ ഓട്ടോയിൽ വിടണ്ട. കുറെ friends നെ കിട്ടും. ഈ mood off ഒക്കെ മാറും. പിന്നെ ഇപ്പോ work ഇല്ലേ? അവനെ വിളിച്ച് നോക്കൂ. സുൽഫിയെ വിളിക്കാറില്ലേ?”

“മം,പുതിയ project ഒന്നും ആയില്ല. സുജി,,, വീടിന് ചുറ്റും ഒന്ന് വൃത്തിയാക്കി കിട്ടിയാൽ കുറച്ച് ചെടി നടാം. മുറ്റത്ത് കുറച്ച് പൂക്കളുണ്ട് എങ്കിലും ഒന്ന് clean ചെയ്യണം.”

” നമ്മളിവിടെ 3yrs അല്ലെ കാണൂ. പിന്നെ പോകുമ്പോൾ ചെടി വേണം ന്ന് പറയരുത്, anyway നോക്കാം. ഇറങ്ങട്ടെ Late ആയി. വിളിക്കാം.”

ഗേറ്റടച്ച് തിരിഞ്ഞ് നടന്നപ്പോൾ ചുറ്റുമൊന്ന് നടക്കാൻ തോന്നി. മുറ്റത്ത് കുറച്ച് ഭാഗമൊഴികെ വീടിന് ചുറ്റും ചെടികൾ.കാട് പോലെ… കാടിനു നടുവിൽ ഒരു പ്രേതാലായം…

അടുക്കള ജനാല തുറക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല ചെടികൾ വളർന്ന് കാഴ്ച മറയ്ക്കുന്നു. പുറകിലും ഒരു ചെറിയ gate ഉണ്ടെന്ന് house owner പറഞ്ഞപോലെ തോന്നി.

പിന്നീട് തിരക്കുളള ദിനങ്ങളായിരുന്നു. രാവിലെ സുജിയെയും മക്കളെയും വിടണം വൈകിട്ട് വിളിക്കണം. ചെടി നനയ്ക്കണം കുട്ടികളെത്തിയാൽ പിന്നെ ഒന്നിനും സമയമില്ല പഠിത്തം കളി.. ഇടയ്ക്ക് കുറച്ച് work ഉം. Work ഉണ്ടെങ്കിൽ മനീഷ് share ചെയ്യും. സുൽഫിയെ വിളിക്കണം.

ഫോണുമെടുത്ത് അടുക്കള വഴി പുറത്തിറങ്ങി. ഫോൺ വച്ച് ശേഷമാണ് തിരിച്ചറിഞ്ഞത് നടന്ന് നടന്ന് പിൻവശത്ത് gate നരികിൽ എത്തി. തിരിഞ്ഞ് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ആ ശബ്ദം.

റോഡിനെതിരെ ഒരു ഇറച്ചിക്കടയാണ്. ഇടയാക്കൊപ്പോഴൊ വെട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാതായി തോന്നി. ഒരു കൗതുകം..

അവിടെ അയാൾ മാത്രമേയുളളു. വാങ്ങാൻ വന്നയാൾ പോയി. അയാള്‍ അവിടം വൃത്തിയാക്കുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് അയാളുടെ വിരലുകൾ ശ്രദ്ധിച്ചത് നീണ്ട പരുക്കൻ വിരലുകൾ. എത്ര കഴുകിട്ടും തൃപ്തി വരാതെ അയാൾ വീണ്ടും കഴുകി. എന്നിട്ടും രക്തമുണ്ടെന്നും അതിന്റെ ഗന്ധമുണ്ടെന്നും തോന്നി. കട വൃത്തിയാക്കി വലിയ വീപ്പയിൽ വെളളം നിറച്ചിട്ട് അയാൾ പോയി.

പെട്ടെന്ന് ഫോൺ അടിച്ചു. സുജിയാണ്.

“ഞാൻ വരാൻ late ആവും, നീ വരണ്ട, പിന്നെ കതക് അടയ്ക്കാൻ മറക്കണ്ട”.

ആ വിരലുകൾ മനസ്സിനെ അലട്ടികൊണ്ടിരുന്നു. കുട്ടികൾ ഉറങ്ങി കഴിഞ്ഞാണ് സുജി എത്തിയത്.

” എങ്ങനെ വന്നു?”

“ജോർജേട്ടൻ വിട്ടു, ടൗവലെടുത്തെ മഴയുണ്ടായിരുന്നു”

“നീ കഴിച്ചോ, കുളിച്ചിട്ട് വരാം” ടൗവൽ വാങ്ങികൊണ്ട് സുജി പറഞ്ഞു.

ഭക്ഷണം വിളമ്പുമ്പോഴും വൃത്തിയാക്കുമ്പോഴും കവിതയുടെ മനസ്സ് ആ വിരലിൽ ഉടക്കികിടന്നു.

“കവി” സുജി വിളികേട്ട് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

“ഞാൻ പറയുന്നത് വല്ലതും കേൾക്കുന്നുണ്ടോ?” സ്ലാബിലിരുന്ന് പാത്രങ്ങൾ തുടച്ച് വയ്ക്കുകയാണ്.

സുജിക്ക് അന്നത്തെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും കവിയോട് പറയണം. ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ പോലും… കവിയും അങ്ങനെയായിരുന്നു. ഒന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ലെങ്കിലും തലയാട്ടി.

പിറ്റേന്ന് സുജിത്തിനെ നിർബന്ധിച്ച് കാറിൽ വിട്ടു. സുജിത്ത് പോയ ഉടനെ കടയിലേക്ക് നടന്നു.

ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല… അയാൾ മാത്രം. അയാൾ ഇറച്ചി മുറിക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ കൈകളിലേക്ക് നോക്കി നിന്ന കവി ആരുടെയോ വിളികേട്ട് തിരിഞ്ഞു.

“ബാങ്ക് മാനേജരുടെ ഭാര്യയല്ലേ?”

ഒരു മധ്യവയസ്ക.

“അതേ”

“ഇരട്ടകുട്ടികളാണല്ലേ, എന്റെ കൊച്ചുമോളുടെ ക്ലാസ്സിലാ.”

മറുപടി ഒരു പുഞ്ചിരിയിലൊതുക്കി.

“ജോലിയുണ്ടോ?”

“Architect,,”

അവർക്കത് മനസ്സിലായില്ലെന്ന് തോന്നി

“Engineer ആണ്”

“മാഡം ഇതാ”

പൈസ കൊടുത്തപ്പോഴാണ് അയാളുടെ മുഖം ശ്രദ്ധിച്ചത്. കവിളെലുകൾ ഉന്തി നിൽക്കുന്ന നീണ്ട മുഖം. വെളുത്ത് മെലിഞ്ഞ ശരീരം. നാല്പത് നാല്പതഞ്ച് വയസ്സ് വരും.

ആ വിരലുകൾ…

ഒരിക്കലെങ്കിലും ആ വിരലുകൾ കൊണ്ട് ഒന്ന് തഴുകിയിരുന്നെങ്കിലെന്ന് മനസ്സ് കൊതിച്ചു.

___________

“മാഡം, അടുത്ത് കടയുണ്ടെന്ന് കരുതി ആഴ്ചയിൽ രണ്ടും മൂന്നും തവണ വേണോ? നീ എന്താ വല്ല master chef നും മത്സരിക്കാൻ പോകുന്നുണ്ടോ? ഒരു ദിവസം കറി, പിന്നെ roast, fry, cutlet, biriyani രണ്ടു മൂന്ന് മാസമായിട്ട് ഇതു തന്നെ..”

“അച്ഛാ, അച്ഛാ കഴിക്കേണ്ട. അമ്മാ ഞങ്ങക്ക് വേണം.” നീനുമോളാണ്. മീനു അവളെ അനുകൂലിച്ചു, “അതെ അമ്മാ”

അതെ, ശരിയാണ്. ആ വിരലുകൾ കാണാൻ വേണ്ടി മാത്രമാണ് …

ദിവസങ്ങൾ കഴിയും തോറും ആ കൈ മനസ്സിനെ കീഴ്പെടുത്തുന്ന പോലെ. എന്നും കണ്ടില്ലെങ്കിൽ ഒരു അസ്വസ്ഥത പോലെ.. എന്തൊക്കെയോ ചിന്തകൾ മനസ്സിനെ അലട്ടി കൊണ്ടിരുന്നു. ആ നീണ്ട വിരലുകളും…

————

ഇന്നയാൾ വീട്ടിൽ വന്നു. കൈ നീട്ടി… തണുത്ത വിരലുകൾ …..

“കവി, ഒറ്റയ്ക്ക് നിശാ സൗന്ദര്യം ആസ്വദിക്കുകയാണോ? എന്നെ വിളിക്കാമായിരുന്നില്ലേ? നമുക്ക് ഒന്ന് romantic ആവാമായിരുന്നല്ലോ. College days honeymoon days ഒക്കെ ഒന്ന് പൊടിതട്ടി എടുക്കാമായിരുന്നു”

സുജി എപ്പോഴാണ് balcony ൽ വന്നത് അറിഞ്ഞില്ല.

“ഒന്നുമില്ല വെറുതെ”

“നീ ഇപ്പൊ free ആണ്. Work ഇല്ല. നിന്നെ ഇങ്ങനെ വിട്ടാൽ ശരിയാവില്ല. ആ മിണ്ടാപൂച്ച പതിനാറുകാരിയെ ഇങ്ങനെ മാറ്റിയെടുക്കാൻ ഒരുപാട് ബുദ്ധിമുട്ടിയതാ. So ഇനി risk എടുക്കാൻ വയ്യ. അതുകൊണ്ട്…”

സുജി കവിയെ തിരിച്ചു നിർത്തി.

“നമ്മുടെ നീനുകുട്ടിക്കും മീനുകുട്ടിക്കും ഒരു കൂട്ട് വേണം…. പിന്നെ അച്ഛനും അമ്മയും.. എവിടെയാണെങ്കിലും അവർ ഓടിയെത്തും. Sure. എന്തു പറയുന്നു?”

കവി ഒന്നും കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.

തിരിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം മനസ്സ് ആ വിരലുകളിൽ ഉടക്കി കിടന്നു

തണുത്ത സപ്ർശനത്തിലും…

_____

“അച്ഛാ, എന്റെ ടൈ കെട്ടി താ..”

“അല്ല എന്റെ മുടി, അമ്മേ..”

“വേണ്ട മോളെ അമ്മ കിടക്കട്ടെ വിളിക്കണ്ട, അച്ഛൻ ചെയ്തു തരാം”

“അമ്മയ്ക്ക് എന്താ?”

“അമ്മ തലവേദനയ്ക്ക് ഗുളിക കഴിച്ചിട്ട് കിടക്കുവാ. അതിനെന്താ അച്ഛനുണ്ടല്ലോ മീനുട്ടിക്ക് മുടി കെട്ടാം നീനുട്ടന് ടൈയും കെട്ടി തരാം.”

നെറ്റിയിൽ സ്പർശിക്കുന്നത് ആ തണുത്ത വിരലുകളാണോ

“കവി… പേടിക്കണ്ട പനിയില്ല,,

ഞങ്ങളിറങ്ങുവാ, വയ്യെങ്കിൽ cook ചെയ്യണ്ട. Breakfast casserole ൽ വച്ചിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ വിളിക്കാം. വേദന മാറിയില്ലെങ്കിൽ നമുക്ക് hospital പോകാം ഈയിടയായി നീ ആകെ weak ആണ് ഒന്നും കഴിക്കുന്നുമില്ല. പോയിട്ട് വിളിക്കാം. അത്യാവശ്യമായതുകൊണ്ടാ. Rest എടുക്കു.”

അതേ.. മൂന്ന് ആഴ്ചയാകുന്നു. ഒന്ന് കണ്ടിട്ടിട്ട്. ഇനിയെങ്കിലും ആ കൈ കണ്ടില്ലെങ്കിൽ വിരലുകൾ തലോടിയില്ലെങ്കിൽ മരിച്ച് പോകുമെന്ന് തോന്നുന്നു.

എഴുന്നേൽക്കാൻ പോലും തോന്നുന്നില്ല. സുജിക്ക് ഒന്നുമറിയില്ല. വയ്യ ക്ഷീണം തലവേദന ഒക്കെ വിശ്വസിച്ചിരിക്കുന്നു.

കടയിൽ അനക്കം കേട്ട പോലെ.. അയാളെത്തി. ഒന്ന് കാണാൻ,, ഓടുകയായിരുന്നു. അല്ല അതയാളല്ല ഒരു പയ്യൻ. ഇടയ്ക്ക് അയാളൊടൊപ്പം കണ്ടിട്ടുണ്ട്.

സംസാരിക്കാതിരിക്കാനായില്ല.

“കട തുറന്നോ?”

“ഇല്ല വാടകയ്ക്ക് കൊടുക്കാനാ ഒന്ന് വെടിപ്പാക്കാൻ വന്നതാ .”

“അച്ഛൻ?” ശബ്ദം ഇടറിയോ?

“അപ്പൻ കെടപ്പിലാ” അവന്റെ ശിരസ്സ് താണു. കണ്ണു നിറഞ്ഞു. നിഷ്കളങ്കമായ മുഖം

പ്രിയപ്പെട്ട ആർക്കോ എന്തൊ പറ്റിയ പോലെ തോന്നുന്നു

“വീടെവിടെയാ? എനിക്കൊന്നു കാണണം.”

അവനെന്നേ അദ്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.

ഓട്ടോയിലിരിക്കുമ്പോൾ മുമ്പിൽ സൈക്കിളിൽ പോകുന്ന അവന് വേഗം പോരെന്ന് തോന്നി.

അകത്ത് മനുഷ്യരുളളത് കൊണ്ട് മാത്രം വീടെന്ന് വിളിക്കാവുന്ന ഒന്ന്.

“അമ്മിച്ചീ അപ്പനെ കാണാൻ വന്നതാ”

മെലിഞ്ഞ ഒരു സ്ത്രീ. ഒരു കൊച്ചു മുറിയിൽ അയാളുണ്ടായിരുന്നു. ആകെ ശോഷിച്ച് …

അവരെവിടുന്നോ ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക്ക് കസേര കൊണ്ടു വന്നു.

“എന്നാ പറയാനാ വയ്യായ്യ ആണെലും കഞ്ഞി കുടിക്കാനൊളളത് ഉണ്ടാക്കും. അവമ്പറഞ്ഞതാ അപ്പാ ഞാകൂടെ കൂടാന്ന്. മക്കള് പഠിക്ക് അപ്പനൊന്നൂല്ലാന്നും പറഞ്ഞ് ഇപ്പ,,

അവർ കരയാൻ തുടങ്ങി

“അമ്മിച്ചി കുടിക്കാനെടുക്ക്”

അവരകത്ത് പോയി. കസേര വലിച്ചിട്ട് അടുത്തിരുന്നു. തളർന്ന കൈകൾ നെഞ്ച് പിടയുന്നു…

“മോൻ മാത്രമേയുള്ളൂ”

“പെങ്ങളൊണ്ട് ഏട്ടിൽ പഠിക്കണ്. അപ്പന് ഹാർട്ടിന് കൊഴപ്പൊണ്ടായിരുന് . അന്നെടെ school ൽ പരിപാടിക്ക് പോയതാ വേദന വന്ന് കൊണ്ടപോയപ്പോഴെക്ക് stroke…”

“പീറ്ററെ…”

“ഇപ്പ വരാം”

അതെ അങ്ങനെ തന്നെയാണ് പറഞ്ഞത് അന്ന് വീട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ. “മോളുടെ പാട്ടുണ്ട് സ്കൂളിൽ പോകണം മാഡം ഇത് എടുക്കൊ. പിഞ്ചാ.. ഇനി കാത്തിരുന്നാ വൈകും. അതാ ഇങ്ങ് വന്നേ”

ആ വിരലുകൾ ഇറുകെ പിടിച്ച് എത്ര നേരം ഇരുന്നുവെന്ന് അറിയില്ല.

“ആരാ ഇങ്ങരെ എങ്ങന അറിയാ?”

മറുപടി പറയാൻ തോന്നില്ല

“പീറ്റർ?”

“ഇപ്പ വരും”

കൈയിലേന്തോ പൊതിയുമായി അവൻ ഓടി വന്നു. പൊതി അവർക്ക് കൊടുത്തു.

കൈയിൽ രണ്ട് വള മാത്രമേയുളളു. അത് അവന്റെ കൈയിൽ വച്ചു. എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് അവന് മനസ്സിലായില്ല.

“ചേച്ചി തരുന്നതാണെന്ന് കരുതൂ. എന്താവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും ചോദിക്കണം”

അടക്കാനായില്ല… ഓട്ടോയിൽ കയറിയതും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. കാതിൽ അവരുടെ ശബ്ദം മുഴങ്ങികൊണ്ടിരുന്നു.

“എഴുത്തുകാരനാണ് പോലും. കാൽക്കാശിന് വകയില്ല. എന്നും പട്ടിണി. കവിക്ക് ഒന്നും അറിയണ്ടല്ലോ. അരി വാങ്ങാൻ പറഞ്ഞതിന് എവിടെയോ പോയി എന്തിനെയൊക്കെയോ വെട്ടി നുറുക്കിട്ട് വന്നിരിക്കുന്നു. കൂടെ ഇറങ്ങിയ അന്ന് തുടങ്ങി കഷ്ടകാലം. മടുത്തു. ഇനി വയ്യ”

“എന്റെ മോള്….”

“തൊടരുത് ചോര നാറുന്നു. ആ കൈകൊണ്ട് മോളെ തൊടരുത്. ഞങ്ങളെ അന്വേഷിച്ച് വരണ്ട.”

തലോടാൻ,, ചേർത്തണയ്ക്കാൻ നീട്ടിയ കൈയിൽ നിന്നാ അവർ വലിച്ച് കൊണ്ട് പോയത്… ആ അഞ്ചുവയസ്സുകാരിയായി അച്ഛന്റെയടുത്തേക്ക് ഓടി പോണം

കഴിഞ്ഞില്ല… പിന്നീട് ആ കൈ കണ്ടത് പത്താം വയസ്സിലാണ്. രണ്ടാമനായി പോയെങ്കിലും വാത്സല്യത്തിൽ അച്ഛനൊപ്പം നിന്ന് സ്നേഹിച്ച ആ വല്യ മനുഷ്യന്റെ ദയ.തനിക്ക് പിറക്കാത്ത മോൾക്ക് വേണ്ടി അവളുടെ അച്ഛനെ കണ്ടെത്തി

അന്നും കഴിഞ്ഞില്ല… വൈകിപോയി കൺമുൻപിലാണ്… കൈ മാത്രം stretcher നു വെളിയിൽ… നീണ്ട വിരലുകൾ വിളിക്കുന്നത് പോലെ…

അവരൊട് പൊറുക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല സ്നേഹിക്കാനും… അച്ഛനെയും അനിയനെയും തന്നതിന് നന്ദി മാത്രം. ഇല്ലെങ്കിൽ ഭ്രാന്തിയായി പോയേനെ.

അച്ഛനോടു കുട്ടുനൊടും പറയണം ഇന്നാണ് ഞാനെന്റെ അച്ഛന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കവിതയായതെന്ന്

സുജിയോട് എല്ലാം പറയണം

എല്ലാം….

അച്ഛനാരാണെന്ന്…..

പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല ഇതുവരെ

കവിതയെഴുതിയിരുന്ന അച്ഛന്റെ മകളാണെന്ന് ….

അതിര്

അഴിച്ചു വിട്ടപ്പോൾ ആഞ്ഞൊടി അകലേക്ക് മറഞ്ഞു അതിർത്തിയെവിടെന്നറിയാതെയാവാം….

അതിര്….. നിശ്ചയിക്കുന്നതാരാണ്? വാക്കുകൾക്കും,, ചിന്തകൾക്കും,, മനുഷ്യർക്കും

കഥ

പണ്ടെപ്പോഴൊ വായിച്ച ഒരു കഥ,, കൃത്യമായി ഓർക്കുന്നില്ല… ഓർമയിലുളള ഉളളടക്കം കുറിക്കുന്നു.

ആഫ്രിക്കയിലെ ഗോത്രവർഗ്ഗകാർക്കിടയിൽ ഒരു ആചാരമുണ്ട്. കുട്ടികൾക്ക് പത്തു വയസ്സാകുമ്പോൾ അവർ ഒരു രാത്രി ഒറ്റയ്ക്ക് കാട്ടിൽ കഴിയണം. കണ്ണുകൾ കെട്ടി..

(ആൺപെൺ വേർതിരിവ് ഉണ്ടോയെന്ന് ഓർമയില്ല അതിനാൽ എന്റെ സന്തോഷത്തിന് എല്ലാ കുട്ടികളെയും കാട്ടിലയക്കുന്നു)

നമ്മുടെ കഥയിലെ കുട്ടിയും തയ്യാറായി. ആദ്യമായി ഉൾവനം സന്ദര്‍ശിക്കുന്നതിന്റെ ആകാംഷയുണ്ടെങ്കിലും ക്രൂരമൃഗങ്ങളെ ഇരുട്ടുത്ത് തനിച്ച് നേരിടണം എന്ന ഭയം ആ ആകാംക്ഷയെ കീഴ്പ്പെടുത്തി.

സന്ധ്യയായി കുട്ടിയെയും കൂട്ടി അച്ഛൻ ഉൾവനത്തിലേക്ക് നടന്നു. ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടാലും അനങ്ങരുതെന്നും സൂര്യനുദിക്കാതെ കണ്ണിലെ കെട്ട് അഴിക്കരുതെന്നും അച്ഛൻ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. മനസ്സിന് ധൈര്യം കിട്ടാൻ പ്രാർത്ഥിക്കാനും ആവശ്യപ്പെട്ടു.

ഉൾവനത്തിലെത്തി ഒരു മരത്തിൽ കുട്ടിയെ ഇരുത്തി കട്ടിയുളള തോലുപയോഗിച്ച് കണ്ണുകൾ കെട്ടി.

എന്തു ശബ്ദം കേട്ടാലും എത്ര പേടിച്ചാലും കെട്ടഴിക്കരുതെന്നും ഒച്ചയെടുക്കരുതെന്നും ആവശ്യപ്പെട്ടു.

കുറുക്കന്റെ ഊളിയിടലും മൂങ്ങയുടെ മൂളലും ഭയപെടുത്തിയെങ്കിലും കെട്ടഴിക്കാതെ ഒന്നു നെടുവീർപെടുക പോലും ചെയ്യാതെ മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു.

പല ശബ്ദങ്ങളും കേട്ട് കെട്ടഴിച്ച് കണ്ണുതുറക്കണമെന്ന് മനസ്സിൽ അതിയായ ആഗ്രഹം തോന്നിയെങ്കിലും അച്ഛനെ ധിക്കരിക്കാൻ മടിച്ച് അനങ്ങാതെ പ്രാർത്ഥിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നു.

ഓരോ യാമങ്ങൾ കഴിയും തോറും ഭയം മനസ്സിനെ കീഴ്പെടുത്തിയെങ്കിലും അച്ഛനോടുളള സ്നേഹവും വിശ്വസവും കൊണ്ട് പ്രാർത്ഥന തുടർന്നു.

ഒടുവിൽ നേരം വെളുത്ത് കിളികളുടെ ശബ്ദം കേട്ടു തുടങ്ങിയപ്പോൾ കണ്ണിലെ കെട്ടഴിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. മെല്ലെ കെട്ടഴിച്ചു.

കെട്ടഴിച്ചപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച മരണം വരെ മറക്കാനാവാത്ത ഒന്നായിരുന്നു. തൊട്ടപ്പുറത്ത് അച്ഛൻ കാവലിരിക്കുന്നു. രാത്രി മുഴുവൻ അദ്ദേഹം അവിടെ കാവലിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ…

ഈ കഥയിൽ എത്രത്തോളം സത്യമുണ്ടെന്നറിയില്ല. യഥാര്‍ത്ഥത്തിൽ നടന്നതാണോ എന്നു പോലുമറിയില്ല. എവിടെയോ വായിച്ച ഒരോർമ്മ പങ്കുവച്ചുവെന്ന് മാത്രം.

പ്രശ്നങ്ങളും കഷ്ടതകളും കണ്ണുകെട്ടുമ്പോൾ മാതാപിതാക്കൾ പഠിപ്പിച്ച മൂല്യങ്ങളിൽ വിശ്വസിച്ച് പ്രാർത്ഥനയോടെ ക്ഷമയോടെ ഇരിക്കുക. പ്രതിസന്ധികളെ തരണം ചെയ്യാനുളള ശക്തി ലഭിക്കും.

എത്ര ഇരുട്ടത്തും നമ്മോടൊപ്പം അവരുണ്ടാകും. ശക്തിയായി

ഉല

കഴിവില്ല

കലയില്ല

കാവ്യമില്ല

എഴുതുവാനുളളിൽ

ജ്വലിക്കുന്ന മനസ്സ് മാത്രം..

നെഞ്ചിലെരിയുന്നുലയിൽ ഉരുക്കിയെടുത്ത്

രൂപം കൊടുത്തെന്റെ

വാക്കിനു മൂർച്ചയറ്റു

ഉളളിലാളുന്ന തീയണഞ്ഞു

പെണ്ണേ,,,

നിന്റെ,, കണ്ണീരുവീണ്

ആലയിൽ

ശേഷിക്കും നെരിപ്പൊടെങ്കിലുമാളട്ടെ

അരുതിനിയുമണയ്ക്കരുത്

ഉളളുലയ്ക്കും കണ്ണീര് കൊണ്ട്..

പെണ്ണേ,,,

നിന്റെ കണ്ണീരുകൊണ്ട്….