ഇരുവഴി

ഒരിക്കൽ വഴിപിരിഞ്ഞ് ഇരുവഴി നടന്നു തുടങ്ങിയാൽ…

പിന്നെ

ഒരേ വഴിക്ക് എത്താൻ

ഒരുപാട് ദൂരം ഒറ്റയ്ക്ക് പോകേണ്ടി വരും

ഇടയ്ക്കൊന്ന് വഴിപിഴച്ചാൽ,മറന്നാൽ … അതിനൊരിക്കലും കഴിഞ്ഞില്ലെന്നും വരാം

കിഴവി

ഉന്തിയ എല്ലുകൾക്ക് താഴെ ഇടിഞ്ഞുതൂങ്ങിയ മാറിടം ഉറുമ്പരിച്ചിരുന്നു. അയൽക്കാരാരോ പറഞ്ഞു അവർക്ക് നാല് മക്കളുണ്ടെന്ന്.

എന്തിന്????

ഒരിക്കൽ പാലൂട്ടിയ…. ചേർത്തണച്ച… മാറിൽ അരിച്ച നടന്ന ഉറുമ്പ് നെടുവീര്‍പ്പെട്ടു…

മനം

കൈയിൽ കിട്ടിട്ട് വേണം നല്ല രണ്ടടി കൊടുക്കാൻ. അനുസരണയില്ല, എവിടെ പോകരുതെന്ന് പറയുന്നോ അവിടെയേ പോകൂ..

പിന്നെ…

വല്ല ഓർമ്മയിലും തട്ടി വീണ് കരച്ചിലാവും..

ബുദ്ധിയുടെ കൂടെ പോയാ പോരെ… ഓർക്കേണ്ടത് മാത്രം ഓർക്കാം.

പറഞ്ഞാൽ കേൾക്കില്ല.

മുത്തശ്ശിടെ ഇരുപതാം ആണ്ട് എന്നാ നോക്കിയതെയുളളു ഇന്നലെ മുഴുവൻ രണ്ടാം ക്ലാസ്സിലിരുന്നു കരച്ചിലായിരുന്നു മുത്തശ്ശി മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് വാങ്ങി തന്ന ഉടുപ്പ് കീറിപോയിതിന്..

പ്രണയദിനം

പ്രണയദിനം..

പ്രണയത്തിന്റെ ഊർജ്ജം കൊണ്ട് ചുവക്കെണ്ട ദിനം

പ്രണയിക്കുന്നവർ ആഘോഷമാക്കുന്ന ദിനം

രണ്ടുകൊല്ലം മുമ്പ്..

രക്തം കൊണ്ട് ചുവപ്പിച്ച്..

നമുക്ക് കറുത്ത ദിനം സമ്മാനിച്ചവരുടെ

ഹൃദയത്തിൽ (ഇനിയെങ്കിലും) സ്നേഹത്തിന്റെ വിത്ത് മുളയ്ക്കട്ടെ…

കാറ്റ്

പറയാതെ പറഞ്ഞിട്ടുമറിയാത്തതെന്തു നീയിനിയുമെന്റെയീ പ്രണയം

നിന്റെയുടലാകെ തഴുകി തലോടി പിന്നെയും ഏറെ പറഞ്ഞിട്ടും അറിയാത്തതെന്തു നീയീ പ്രണയം

ആരണ്യകാന്തിയിലറിയാതെ പുൽകി

പിന്നെയാ

അരുവികളിലകളായ് ഇഴുകിയൊഴുകി

നിന്റെ

ഗിരിനിരയാകെ പുണർന്നിട്ടും അറിയാത്തതെന്തേയീ പ്രണയം

ഒരു മാത്ര

കുന്നിൻ ചെരുവിലൊളിച്ച് ഒന്നും പറയാതെ ആഞ്ഞടിച്ചും

മണലാരണ്യത്തിലിക്കിളി കൂട്ടിയും

മഞ്ഞായുറഞ്ഞപ്പോൾ ഇറുകെ പുണർന്നും

പറയാതെ പറഞ്ഞിട്ടുമറിയാത്തതെന്തേ നീയെന്റെ പ്രണയം

ഏറെ പറഞ്ഞും പരിഭവിച്ചും

ഒടുവിലലറിയും ആർത്തലച്ചും അലമുറയിട്ടും പറയാതെ പറഞ്ഞെന്റെ പ്രണയം

എന്നിട്ടുമറിയാഞ്ഞതെന്തേ നീയെന്റെ പ്രണയം

വെറുക്കുന്നു ഞാൻ നിന്റെ നെഞ്ചകം തുരന്നവൻ പടച്ചതൊക്കെയും

വെറുപ്പിലുമെറേ നീറിപുകഞ്ഞു പൊള്ളുന്നുവുളളിൽ

പ്രാണാനായ് കേഴുന്ന നീയെന്റെ ധരണി

നിൻ നിണമൂറ്റി മാറുപിളർത്തിയ-യുർത്തിയതൊക്കെയും തകർത്തെറിഞ്ഞു വരാമൊരിക്കൽ

പ്രകമ്പനമായ്

അന്ന് നീ പറയാതറിയുകെന്റെ പ്രണയം

ഒന്നും മിണ്ടാതെ…

അവൾ വിളിച്ചു, മിണ്ടിയില്ല

ഒരുപാട് പറഞ്ഞു, ശ്രദ്ധിച്ചില്ല

പരിഭവിച്ചു, ഗൗനിച്ചില്ല

കരഞ്ഞു, അറിഞ്ഞില്ല

എരിഞ്ഞു,

ഉരുകി,

ഒടുവിൽ…

അണഞ്ഞു

അണയാനായ് ആളുമ്പോഴെങ്കിലും ചേർത്തണയ്ക്കൂ….

ജോലി

മൂന്നു നാലു ദിവസം മുമ്പ് എഴുതിയ അടുക്കള വായിച്ചിട്ട് ചിലർ അഭിപ്രായങ്ങൾ അറിയിച്ചു. തുടക്കത്തിലെ എഴുതിയിരുന്നു ചലച്ചിത്രനിരൂപണമല്ലെന്നും വ്യക്തിപരമായ അഭിപ്രായം മാത്രമാണെന്നും. അത് സാധൂകരിക്കാൻ എന്റെ കുടുംബത്തെയും ഒപ്പം കൂട്ടി എന്നെയുളളു.

പറയാൻ ഉദ്ദേശിച്ചത് നാല് കാര്യങ്ങളാണ് :

  1. അടുക്കള മടുപ്പുളവാക്കുന്ന ഇടമല്ല. അടുക്കളയില്ലാതെ ജീവിതവുമില്ല. (ഹോട്ടലിലും അടുക്കളയുണ്ട്)
  2. സ്വന്തം കാര്യങ്ങൾ സ്വയം ചെയ്യണം (ആണായാലും പെണ്ണായാലും)
  3. പെണ്ണിന്റെ ശത്രു പെണ്ണ് തന്നെയാണ്.
  4. ജോലി (എന്തു ജോലിയായാലും) സന്തോഷത്തോടെയോ ദേഷ്യത്തോടെയോ വിഷമത്തോടെയോ ചെയ്യാം മനോധർമ്മം പോലെ..

ആസ്വദിക്കാൻ തയ്യാറാണെങ്കിൽ ഓരോ നിമിഷവും സുന്ദരമാകും.

എന്ത് ജോലിയാണെങ്കിലും എത്ര കഠിനമാണെങ്കിലും താൽപര്യം ഒരു അഭിവാജ്യ ഘടകമാണ്.

🙏

അടുക്കള

ഒടുവിൽ ഞാനും കണ്ടു “മഹത്തായ ഭാരതീയ അടുക്കള“. കണ്ടു നോക്കാൻ പറഞ്ഞ രേവതിക്ക് ആയിരം നന്ദി.

പ്രതിപാദിച്ചിരിക്കുന്ന എല്ലാ വിഷയങ്ങളും സംവദിക്കാൻ അനന്തസാധ്യതയുളളതാണെങ്കിലും എല്ലാത്തിനെയും കുറിച്ച് അഭിപ്രായം പറയാനുളള അറിവും പക്വതയുമില്ലെന്ന ബോധമുണ്ട്.

ചലച്ചിത്രമല്ല ജീവിതമാണ് നമ്മുടെ വിഷയം

ഞങ്ങൾ ഒരുമിച്ചാണ് (ഞാനും അമ്മായിയും) ചിത്രം കണ്ടത്. കാണുന്നത് മുമ്പേ അത്യാവശ്യം ചർച്ചയൊക്കെ നടത്തിയിരുന്നു.

( അമ്മയും അമ്മായിയും ഒക്കെ അവരുടെ ജീവിതം പറയുമ്പോൾ മനസ്സാണ് മറുപടി പറയാറ്.)

സത്യത്തിൽ ആ ഭർത്താവിന്റെ കഥാപാത്രത്തോടും അമ്മായി അച്ഛനോടും ഒട്ടും ദേഷ്യം തോന്നിയില്ല.

ഒരിക്കലും നടക്കാത്ത കാര്യം. ആരാണ് ഇപ്പോൾ അമ്മിയിൽ അരയ്ക്കുക, അടുപ്പിൽ ഊതുക….എന്നൊക്കെ അഭിപ്രായം വായിച്ചു.

പ്രിയപ്പെട്ടവരെ, ഇപ്പോഴും ഭർത്താവിനു വേണ്ടി അടുപ്പിൽ ചോറ് വയ്ക്കുന്ന അമ്മിയിൽ അരയ്ക്കുന്ന ഒരുപാട് പേരുണ്ട്. (കണ്ടറിഞ്ഞതാണ് കളളമല്ല)

സ്നേഹം, കടമ, ഉത്തരവാദിത്വം എന്ന ചങ്ങല മാത്രമാണോ കുറ്റം ചെയ്തത്? അത് സ്വയം ആഭരണമായി കണ്ട് അണിഞ്ഞു നടക്കുന്നവരല്ലേ??

ഇനി അടുക്കളയിലേക്ക് കയറാം.. ഒരുത്തി ഒറ്റയ്ക്ക് കഷ്ടപ്പെടുന്ന.. വീട്ടിൽ അവൾക്ക് മാത്രമായുളള ഒരേ ഒരിടം. അക്കാലം അസ്തമയം കണ്ടു തുടങ്ങി എന്ന് വിശ്വസിക്കാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം. യഥാർത്ഥ്യമതല്ലെങ്കിൽ കൂടി…

കുട്ടിക്കാലത്ത് എന്റെ അച്ഛനാണ് കുളിപ്പിച്ച് ഒരുക്കി മുടിയൊക്കെ കെട്ടി സ്കൂളിൽ വിട്ടിരുന്നത്. എന്നെ മാത്രല്ല ചേട്ടനെയും (അടുക്കള പണി അച്ഛനു നിശ്ചയില്ല്യേ). പക്ഷേ തുണി മടക്കിവയ്ക്കും അടുക്കി ഒതുക്കി വയ്ക്കും. കൊച്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ അമ്മമാർക്ക് ഉറക്കം സ്വപ്നങ്ങളിൽ മാത്രമായിരിക്കും. പക്ഷേ അസുഖം വരുമ്പോൾ ഉറങ്ങാതെ ബഹളം വച്ചിരുന്ന രാത്രികളിൽ അച്ഛനാണ് ഞങ്ങളെ നോക്കിയത്.

ഇതൊക്കെ അമ്മയുടെ മാത്രം കടമയാണ് അച്ഛന്റെ ഔദാര്യമാണ് എന്നൊന്നും ഇതുവരെ തോന്നിയിട്ടില്ല.

ചേട്ടച്ചാരാണെങ്കിൽ ഏഴ് വയസ്സുള്ളപ്പോഴെ അത്യാവശ്യം ജോലിയൊക്കെ ചെയ്യും. (തളള് എന്ന തളളി കളയാൻ വരട്ടെ, ഇപ്പോഴും വീട്ടിൽ പോയാൽ പുളളിക്കാരനാണ് ദോശ ചുട്ട് തരാറ്.. കറികളും പലഹാരവും എല്ലാം വയ്ക്കും)

പത്ത് വയസ്സൊക്കെ ആയപ്പോൾ ഞാനും കൂടും അമ്മയോടൊപ്പം തേങ്ങ ചിരകാനും മറ്റും. അടുക്കള അമ്മയ്ക്ക്… എന്റെ ജോലി പഠനം മാത്രം എന്നൊന്നും ഒരിക്കലും തോന്നിയിട്ടില്ല. കാരണം ആ അടുക്കളയിൽ രാവന്തിയോളം പണിയെടുക്കുന്നത് എന്റെ അമ്മയാണ്

ജോലികൾ അമ്മ ഞങ്ങൾക്ക് വീതിച്ച് തരും ഞാൻ ജനാല തുടയ്ക്കണം അവൻ കതകും, പൂജാമുറി വൃത്തിയാക്കുന്നതും ഒരുമിച്ച്….

ഇനി ഇവിടെ…. ഭർത്താവാണെങ്കിൽ മുറ്റമടി തൊട്ട് സകല പണിം ചെയ്യും വൃത്തിയാക്കുന്നതാണ് പുളളിക്കാരന്റെ പ്രധാന പരിപാടി. ബിരിയാണിയൊക്കെ ഉണ്ടാക്കുന്നതിനൊപ്പം ഉപയോഗിച്ച പാത്രങ്ങൾ കഴുകി അടുക്കളയും വൃത്തിയാക്കും. കുഞ്ഞിന്റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും കണ്ടറിഞ്ഞ് ചെയ്യും.

വീട്ടിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന പുരുഷന്മാരെ പുകഴ്ത്തലല്ല ഉദ്ദേശ്യം. ഈ രണ്ടു പേരുടെയും അമ്മമാരാണ് എന്റെ ദേവതകൾ.

മറ്റെല്ലാ സ്ത്രീകളെയും പോലെ മക്കൾക്ക് ആഹാരം എടുത്തു കൊടുത്തും തുണി നനച്ചു കൊടുത്തും എല്ലാം കയ്യിൽ എത്തിച്ചു കൊടുത്തും സ്നേഹിച്ചും ലാളിച്ചും തന്നെയാണ് ഇവരും കുട്ടികളെ വളർത്തിയത് പക്ഷേ കൂടെ മറ്റൊന്ന് കൂടി പഠിപ്പിച്ചു അവരറിയാതെ മനുഷത്വം

ഒറ്റയ്ക്ക് കഷ്ടപ്പെടാൻ ആരെയും അനുവദിക്കരുത്, വീട്ടിലെ നിശബ്ദ ജന്മങ്ങളും പരിഗണനയ്ക്കും സ്നേഹത്തിനും ബഹുമാനത്തിനും അർഹതയും അവകാശവുമുളളവരാണെന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

അച്ഛനും ചേട്ടനും ഭർത്താവുമല്ല

സ്ത്രീകളെ സ്നേഹക്കാനും ബഹുമാനിക്കാനും സർവ്വോപരി ചൂഷണം ചെയ്യാതിരിക്കാനും പഠിപ്പിച്ച അമ്മമാരാണ് എന്റെ ഭാഗ്യം… അനുഗ്രഹം..

സ്നേഹമെന്ന പേരിട്ട് നടത്തുന്ന ചൂഷണങ്ങൾ സഹിക്കുന്ന നിശബ്ദം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന സ്ത്രീകളല്ലേ തെറ്റുകാർ. ഇവിടെ എവിടെയാണ് സ്നേഹം?

ഈ ചലച്ചിത്രത്തിലെ അമ്മായി അമ്മയല്ലേ സത്യത്തിൽ ആ അച്ഛനും മകനും തെറ്റായ ധാരണ ഊട്ടിയുറപ്പിച്ച് കൊടുത്തത് ?

പ്രതികരിക്കാതെ സഹിക്കേണ്ടവരാണ് എന്ന മിഥ്യാധാരണ സ്ത്രീ തിരുത്താൻ തയ്യാറാവാത്ത കാലത്തോളം പുരുഷന്മാരെ കുറ്റപെടുത്താൻ നമുക്ക് അർഹതയുണ്ടോ?

ഈ അടുക്കള സഹനവും ത്യാഗവും മാത്രമുള്ള വെറുപ്പും ദേഷ്യവും ഉളവാക്കുന്ന സ്ഥലമല്ല,.. ഇവിടെ ഞങ്ങളുടെ അടുക്കളയാണ് ഏറ്റവും സന്തോഷമുളള ഇടം. ഞാനും അമ്മായിയമ്മയും സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് ജോലി ചെയ്യും. അമ്മായി ഇല്ലെങ്കിൽ മോളും ഞാനും. ഒറ്റയ്ക്കാണെങ്കിൽ പാട്ട് കേൾക്കും.

ഇഷ്ടപ്പെട്ടവർക്ക് വേണ്ടി സ്നേഹം പാചകം ചെയ്യുന്ന സ്ഥലമാണ് അടുക്കള. വെറുപ്പല്ല.

NB:

ഈ വക പുരുഷന്മാരെ വീട്ടിൽ ക്വാറന്റീൻ ഇരുത്തണം ഇരുപത്തിയൊന്ന് ദിവസമെങ്കിലും. ഭക്ഷണം എത്തിച്ച് കൊടുക്കരുത്, പാചകത്തിനുളള അരിയും പലവ്യഞ്ജനങ്ങളും മാത്രം. രണ്ടു ജോടി ഉടുതുണിയും. (ഇല്ലെങ്കിൽ മുഴുവൻ വസ്ത്രങ്ങളും ഒരുമിച്ച് അമ്മയോ ഭാര്യയയോ അലക്കേണ്ടി വരും) ചിലപ്പോ നന്നാവും.

ഒരു സംശയം

പ്രണയജോടികൾ ഒരേയൊരു ഐസ്ക്രീമും ജ്യൂസും ഒക്കെ ആസ്വദിച്ച് കഴിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട് പക്ഷേ കല്യാണം കഴിഞ്ഞാൽ എല്ലാം മറക്കും.

എനിക്ക് പരിചയമുള്ള ഒരു പുരുഷന്മാരും താൻ കഴിച്ച പാത്രത്തിൽ ഭാര്യ കഴിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞതായി അറിയില്ല. അതൊക്കെ തികച്ചും വ്യക്തിപരമായ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങളല്ലേ…

കുടുംബത്തിലുളള എല്ലാവരുടെയും അടുത്തു നിന്ന് ഉരുള വാങ്ങുന്ന എല്ലാ പാത്രത്തിലും കൈയിട്ടു വാരുന്ന എനിക്കത് പറയാൻ അർഹതയില്ല.

ഒരിടം

എനിക്ക് ഒരിടം വരെ പോകണം

“എവിടെയാമ്മാ?”

“എവിടെ?? വല്ലതും വാങ്ങാനാണെങ്കിൽ ലിസ്റ്റ് കൊടുക്ക്. അവരാരെങ്കിലും പോകും”

അതല്ല മൂന്നു ദിവസത്തേക്ക് ഒരിടത്ത്..

“അയ്യോ അമ്മ എന്റെ പ്രോജക്റ്റിന്റെ കാര്യം മറന്നോ”

“അപ്പോ എന്റെ എക്സ്സാം..”

“മൂന്നു ദിവസത്തേക്കൊ… ഒരിടത്തും വേണ്ട ഇവിടത്തെ കാര്യങ്ങൾ എങ്ങനെ നടക്കും?”

എനിക്ക് ഒരാളെ കാണണം

“ആരെ? ഫോൺ വിളിക്ക്. അല്ലെങ്കിൽ വീഡിയോ കോൾ… അല്ല വീട്ടിലിരിക്കുന്ന നിനക്ക് ഇത്ര അത്യാവശ്യമായി ആരെ കാണാനാ?”

കണ്ടുപിടിക്കണം എന്നിട്ട് ഒരുപാട് സംസാരിക്കണം…

“ഓഹോ ഇതിപ്പോ ആരേയാ തിരക്കിട്ട് കണ്ടുപിടിക്കണ്ടേ?? അതും എനിക്കറിയാത്ത ആരാ?”

ശരിയാ അറിയാൻ വഴിയില്ല

എന്നെ..

ഒന്നു കണ്ടു പിടിക്കണം…

ഇവിടെയൊക്കെ അന്വേഷിച്ചു…

കിട്ടില്ല..

Create your website with WordPress.com
Get started