കൈ

“എന്താ ഇത്? ഇപ്പോഴും അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഓർത്തിരിക്കാണോ?” കാറിന്റെ കീ കൈയിലെടുത്ത് സുജിത്ത് കവിതയെ നോക്കി.

“അതല്ല ഒരു ക്ഷീണം കുറച്ച് ദിവസമായിട്ട് നല്ല ജോലിയായിരുന്നില്ലേ” കവിത മന്ദഹസിച്ചു.

“പിന്നേ, ജോലി ചെയ്യതാൽ പെട്ടെന്ന് ക്ഷീണിക്കുന്ന ആളല്ലേ. നിന്നെ കണ്ട് തുടങ്ങിട്ട് പത്ത് പതിനാറ് വർഷമായി. ഇത് അവരെ miss ചെയ്യുന്നതിന്റെയല്ലേ. ഒരു മാസം ആകാറായി,,,, വിളിച്ചു , വന്നില്ല. അവരങ്ങനെയാ, ചിലപ്പോ ഏട്ടന്റെടുത്ത് അല്ലെങ്കിൽ ശ്രീകുട്ടിടെ കൂടെ,ചിലപ്പോ ടൂർ… നിനക്കറിയാവുന്നതല്ലേ, but നമുക്ക് എപ്പോ ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും അവരെത്തും. Let them enjoy. അവരിപ്പോഴാ free ആയത്.” സുജിത്ത് സോഫയിലിരുന്നു കവിതയെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.”

“ഇവിടെങ്ങും മടിപിടിച്ച് ഇരിക്കാതെ ഒന്ന് പുറത്ത് പോയി വാ. വഴിയൊക്കെ പഠിക്ക്. നാളെ മുതൽ കുട്ടികളെ ഓട്ടോയിൽ വിടണ്ട. കുറെ friends നെ കിട്ടും. ഈ mood off ഒക്കെ മാറും. പിന്നെ ഇപ്പോ work ഇല്ലേ? അവനെ വിളിച്ച് നോക്കൂ. സുൽഫിയെ വിളിക്കാറില്ലേ?”

“മം,പുതിയ project ഒന്നും ആയില്ല. സുജി,,, വീടിന് ചുറ്റും ഒന്ന് വൃത്തിയാക്കി കിട്ടിയാൽ കുറച്ച് ചെടി നടാം. മുറ്റത്ത് കുറച്ച് പൂക്കളുണ്ട് എങ്കിലും ഒന്ന് clean ചെയ്യണം.”

” നമ്മളിവിടെ 3yrs അല്ലെ കാണൂ. പിന്നെ പോകുമ്പോൾ ചെടി വേണം ന്ന് പറയരുത്, anyway നോക്കാം. ഇറങ്ങട്ടെ Late ആയി. വിളിക്കാം.”

ഗേറ്റടച്ച് തിരിഞ്ഞ് നടന്നപ്പോൾ ചുറ്റുമൊന്ന് നടക്കാൻ തോന്നി. മുറ്റത്ത് കുറച്ച് ഭാഗമൊഴികെ വീടിന് ചുറ്റും ചെടികൾ.കാട് പോലെ… കാടിനു നടുവിൽ ഒരു പ്രേതാലായം…

അടുക്കള ജനാല തുറക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല ചെടികൾ വളർന്ന് കാഴ്ച മറയ്ക്കുന്നു. പുറകിലും ഒരു ചെറിയ gate ഉണ്ടെന്ന് house owner പറഞ്ഞപോലെ തോന്നി.

പിന്നീട് തിരക്കുളള ദിനങ്ങളായിരുന്നു. രാവിലെ സുജിയെയും മക്കളെയും വിടണം വൈകിട്ട് വിളിക്കണം. ചെടി നനയ്ക്കണം കുട്ടികളെത്തിയാൽ പിന്നെ ഒന്നിനും സമയമില്ല പഠിത്തം കളി.. ഇടയ്ക്ക് കുറച്ച് work ഉം. Work ഉണ്ടെങ്കിൽ മനീഷ് share ചെയ്യും. സുൽഫിയെ വിളിക്കണം.

ഫോണുമെടുത്ത് അടുക്കള വഴി പുറത്തിറങ്ങി. ഫോൺ വച്ച് ശേഷമാണ് തിരിച്ചറിഞ്ഞത് നടന്ന് നടന്ന് പിൻവശത്ത് gate നരികിൽ എത്തി. തിരിഞ്ഞ് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ആ ശബ്ദം.

റോഡിനെതിരെ ഒരു ഇറച്ചിക്കടയാണ്. ഇടയാക്കൊപ്പോഴൊ വെട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാതായി തോന്നി. ഒരു കൗതുകം..

അവിടെ അയാൾ മാത്രമേയുളളു. വാങ്ങാൻ വന്നയാൾ പോയി. അയാള്‍ അവിടം വൃത്തിയാക്കുന്നു. പെട്ടെന്നാണ് അയാളുടെ വിരലുകൾ ശ്രദ്ധിച്ചത് നീണ്ട പരുക്കൻ വിരലുകൾ. എത്ര കഴുകിട്ടും തൃപ്തി വരാതെ അയാൾ വീണ്ടും കഴുകി. എന്നിട്ടും രക്തമുണ്ടെന്നും അതിന്റെ ഗന്ധമുണ്ടെന്നും തോന്നി. കട വൃത്തിയാക്കി വലിയ വീപ്പയിൽ വെളളം നിറച്ചിട്ട് അയാൾ പോയി.

പെട്ടെന്ന് ഫോൺ അടിച്ചു. സുജിയാണ്.

“ഞാൻ വരാൻ late ആവും, നീ വരണ്ട, പിന്നെ കതക് അടയ്ക്കാൻ മറക്കണ്ട”.

ആ വിരലുകൾ മനസ്സിനെ അലട്ടികൊണ്ടിരുന്നു. കുട്ടികൾ ഉറങ്ങി കഴിഞ്ഞാണ് സുജി എത്തിയത്.

” എങ്ങനെ വന്നു?”

“ജോർജേട്ടൻ വിട്ടു, ടൗവലെടുത്തെ മഴയുണ്ടായിരുന്നു”

“നീ കഴിച്ചോ, കുളിച്ചിട്ട് വരാം” ടൗവൽ വാങ്ങികൊണ്ട് സുജി പറഞ്ഞു.

ഭക്ഷണം വിളമ്പുമ്പോഴും വൃത്തിയാക്കുമ്പോഴും കവിതയുടെ മനസ്സ് ആ വിരലിൽ ഉടക്കികിടന്നു.

“കവി” സുജി വിളികേട്ട് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

“ഞാൻ പറയുന്നത് വല്ലതും കേൾക്കുന്നുണ്ടോ?” സ്ലാബിലിരുന്ന് പാത്രങ്ങൾ തുടച്ച് വയ്ക്കുകയാണ്.

സുജിക്ക് അന്നത്തെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും കവിയോട് പറയണം. ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ പോലും… കവിയും അങ്ങനെയായിരുന്നു. ഒന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ലെങ്കിലും തലയാട്ടി.

പിറ്റേന്ന് സുജിത്തിനെ നിർബന്ധിച്ച് കാറിൽ വിട്ടു. സുജിത്ത് പോയ ഉടനെ കടയിലേക്ക് നടന്നു.

ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല… അയാൾ മാത്രം. അയാൾ ഇറച്ചി മുറിക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ കൈകളിലേക്ക് നോക്കി നിന്ന കവി ആരുടെയോ വിളികേട്ട് തിരിഞ്ഞു.

“ബാങ്ക് മാനേജരുടെ ഭാര്യയല്ലേ?”

ഒരു മധ്യവയസ്ക.

“അതേ”

“ഇരട്ടകുട്ടികളാണല്ലേ, എന്റെ കൊച്ചുമോളുടെ ക്ലാസ്സിലാ.”

മറുപടി ഒരു പുഞ്ചിരിയിലൊതുക്കി.

“ജോലിയുണ്ടോ?”

“Architect,,”

അവർക്കത് മനസ്സിലായില്ലെന്ന് തോന്നി

“Engineer ആണ്”

“മാഡം ഇതാ”

പൈസ കൊടുത്തപ്പോഴാണ് അയാളുടെ മുഖം ശ്രദ്ധിച്ചത്. കവിളെലുകൾ ഉന്തി നിൽക്കുന്ന നീണ്ട മുഖം. വെളുത്ത് മെലിഞ്ഞ ശരീരം. നാല്പത് നാല്പതഞ്ച് വയസ്സ് വരും.

ആ വിരലുകൾ…

ഒരിക്കലെങ്കിലും ആ വിരലുകൾ കൊണ്ട് ഒന്ന് തഴുകിയിരുന്നെങ്കിലെന്ന് മനസ്സ് കൊതിച്ചു.

___________

“മാഡം, അടുത്ത് കടയുണ്ടെന്ന് കരുതി ആഴ്ചയിൽ രണ്ടും മൂന്നും തവണ വേണോ? നീ എന്താ വല്ല master chef നും മത്സരിക്കാൻ പോകുന്നുണ്ടോ? ഒരു ദിവസം കറി, പിന്നെ roast, fry, cutlet, biriyani രണ്ടു മൂന്ന് മാസമായിട്ട് ഇതു തന്നെ..”

“അച്ഛാ, അച്ഛാ കഴിക്കേണ്ട. അമ്മാ ഞങ്ങക്ക് വേണം.” നീനുമോളാണ്. മീനു അവളെ അനുകൂലിച്ചു, “അതെ അമ്മാ”

അതെ, ശരിയാണ്. ആ വിരലുകൾ കാണാൻ വേണ്ടി മാത്രമാണ് …

ദിവസങ്ങൾ കഴിയും തോറും ആ കൈ മനസ്സിനെ കീഴ്പെടുത്തുന്ന പോലെ. എന്നും കണ്ടില്ലെങ്കിൽ ഒരു അസ്വസ്ഥത പോലെ.. എന്തൊക്കെയോ ചിന്തകൾ മനസ്സിനെ അലട്ടി കൊണ്ടിരുന്നു. ആ നീണ്ട വിരലുകളും…

————

ഇന്നയാൾ വീട്ടിൽ വന്നു. കൈ നീട്ടി… തണുത്ത വിരലുകൾ …..

“കവി, ഒറ്റയ്ക്ക് നിശാ സൗന്ദര്യം ആസ്വദിക്കുകയാണോ? എന്നെ വിളിക്കാമായിരുന്നില്ലേ? നമുക്ക് ഒന്ന് romantic ആവാമായിരുന്നല്ലോ. College days honeymoon days ഒക്കെ ഒന്ന് പൊടിതട്ടി എടുക്കാമായിരുന്നു”

സുജി എപ്പോഴാണ് balcony ൽ വന്നത് അറിഞ്ഞില്ല.

“ഒന്നുമില്ല വെറുതെ”

“നീ ഇപ്പൊ free ആണ്. Work ഇല്ല. നിന്നെ ഇങ്ങനെ വിട്ടാൽ ശരിയാവില്ല. ആ മിണ്ടാപൂച്ച പതിനാറുകാരിയെ ഇങ്ങനെ മാറ്റിയെടുക്കാൻ ഒരുപാട് ബുദ്ധിമുട്ടിയതാ. So ഇനി risk എടുക്കാൻ വയ്യ. അതുകൊണ്ട്…”

സുജി കവിയെ തിരിച്ചു നിർത്തി.

“നമ്മുടെ നീനുകുട്ടിക്കും മീനുകുട്ടിക്കും ഒരു കൂട്ട് വേണം…. പിന്നെ അച്ഛനും അമ്മയും.. എവിടെയാണെങ്കിലും അവർ ഓടിയെത്തും. Sure. എന്തു പറയുന്നു?”

കവി ഒന്നും കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.

തിരിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം മനസ്സ് ആ വിരലുകളിൽ ഉടക്കി കിടന്നു

തണുത്ത സപ്ർശനത്തിലും…

_____

“അച്ഛാ, എന്റെ ടൈ കെട്ടി താ..”

“അല്ല എന്റെ മുടി, അമ്മേ..”

“വേണ്ട മോളെ അമ്മ കിടക്കട്ടെ വിളിക്കണ്ട, അച്ഛൻ ചെയ്തു തരാം”

“അമ്മയ്ക്ക് എന്താ?”

“അമ്മ തലവേദനയ്ക്ക് ഗുളിക കഴിച്ചിട്ട് കിടക്കുവാ. അതിനെന്താ അച്ഛനുണ്ടല്ലോ മീനുട്ടിക്ക് മുടി കെട്ടാം നീനുട്ടന് ടൈയും കെട്ടി തരാം.”

നെറ്റിയിൽ സ്പർശിക്കുന്നത് ആ തണുത്ത വിരലുകളാണോ

“കവി… പേടിക്കണ്ട പനിയില്ല,,

ഞങ്ങളിറങ്ങുവാ, വയ്യെങ്കിൽ cook ചെയ്യണ്ട. Breakfast casserole ൽ വച്ചിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ വിളിക്കാം. വേദന മാറിയില്ലെങ്കിൽ നമുക്ക് hospital പോകാം ഈയിടയായി നീ ആകെ weak ആണ് ഒന്നും കഴിക്കുന്നുമില്ല. പോയിട്ട് വിളിക്കാം. അത്യാവശ്യമായതുകൊണ്ടാ. Rest എടുക്കു.”

അതേ.. മൂന്ന് ആഴ്ചയാകുന്നു. ഒന്ന് കണ്ടിട്ടിട്ട്. ഇനിയെങ്കിലും ആ കൈ കണ്ടില്ലെങ്കിൽ വിരലുകൾ തലോടിയില്ലെങ്കിൽ മരിച്ച് പോകുമെന്ന് തോന്നുന്നു.

എഴുന്നേൽക്കാൻ പോലും തോന്നുന്നില്ല. സുജിക്ക് ഒന്നുമറിയില്ല. വയ്യ ക്ഷീണം തലവേദന ഒക്കെ വിശ്വസിച്ചിരിക്കുന്നു.

കടയിൽ അനക്കം കേട്ട പോലെ.. അയാളെത്തി. ഒന്ന് കാണാൻ,, ഓടുകയായിരുന്നു. അല്ല അതയാളല്ല ഒരു പയ്യൻ. ഇടയ്ക്ക് അയാളൊടൊപ്പം കണ്ടിട്ടുണ്ട്.

സംസാരിക്കാതിരിക്കാനായില്ല.

“കട തുറന്നോ?”

“ഇല്ല വാടകയ്ക്ക് കൊടുക്കാനാ ഒന്ന് വെടിപ്പാക്കാൻ വന്നതാ .”

“അച്ഛൻ?” ശബ്ദം ഇടറിയോ?

“അപ്പൻ കെടപ്പിലാ” അവന്റെ ശിരസ്സ് താണു. കണ്ണു നിറഞ്ഞു. നിഷ്കളങ്കമായ മുഖം

പ്രിയപ്പെട്ട ആർക്കോ എന്തൊ പറ്റിയ പോലെ തോന്നുന്നു

“വീടെവിടെയാ? എനിക്കൊന്നു കാണണം.”

അവനെന്നേ അദ്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.

ഓട്ടോയിലിരിക്കുമ്പോൾ മുമ്പിൽ സൈക്കിളിൽ പോകുന്ന അവന് വേഗം പോരെന്ന് തോന്നി.

അകത്ത് മനുഷ്യരുളളത് കൊണ്ട് മാത്രം വീടെന്ന് വിളിക്കാവുന്ന ഒന്ന്.

“അമ്മിച്ചീ അപ്പനെ കാണാൻ വന്നതാ”

മെലിഞ്ഞ ഒരു സ്ത്രീ. ഒരു കൊച്ചു മുറിയിൽ അയാളുണ്ടായിരുന്നു. ആകെ ശോഷിച്ച് …

അവരെവിടുന്നോ ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക്ക് കസേര കൊണ്ടു വന്നു.

“എന്നാ പറയാനാ വയ്യായ്യ ആണെലും കഞ്ഞി കുടിക്കാനൊളളത് ഉണ്ടാക്കും. അവമ്പറഞ്ഞതാ അപ്പാ ഞാകൂടെ കൂടാന്ന്. മക്കള് പഠിക്ക് അപ്പനൊന്നൂല്ലാന്നും പറഞ്ഞ് ഇപ്പ,,

അവർ കരയാൻ തുടങ്ങി

“അമ്മിച്ചി കുടിക്കാനെടുക്ക്”

അവരകത്ത് പോയി. കസേര വലിച്ചിട്ട് അടുത്തിരുന്നു. തളർന്ന കൈകൾ നെഞ്ച് പിടയുന്നു…

“മോൻ മാത്രമേയുള്ളൂ”

“പെങ്ങളൊണ്ട് ഏട്ടിൽ പഠിക്കണ്. അപ്പന് ഹാർട്ടിന് കൊഴപ്പൊണ്ടായിരുന് . അന്നെടെ school ൽ പരിപാടിക്ക് പോയതാ വേദന വന്ന് കൊണ്ടപോയപ്പോഴെക്ക് stroke…”

“പീറ്ററെ…”

“ഇപ്പ വരാം”

അതെ അങ്ങനെ തന്നെയാണ് പറഞ്ഞത് അന്ന് വീട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ. “മോളുടെ പാട്ടുണ്ട് സ്കൂളിൽ പോകണം മാഡം ഇത് എടുക്കൊ. പിഞ്ചാ.. ഇനി കാത്തിരുന്നാ വൈകും. അതാ ഇങ്ങ് വന്നേ”

ആ വിരലുകൾ ഇറുകെ പിടിച്ച് എത്ര നേരം ഇരുന്നുവെന്ന് അറിയില്ല.

“ആരാ ഇങ്ങരെ എങ്ങന അറിയാ?”

മറുപടി പറയാൻ തോന്നില്ല

“പീറ്റർ?”

“ഇപ്പ വരും”

കൈയിലേന്തോ പൊതിയുമായി അവൻ ഓടി വന്നു. പൊതി അവർക്ക് കൊടുത്തു.

കൈയിൽ രണ്ട് വള മാത്രമേയുളളു. അത് അവന്റെ കൈയിൽ വച്ചു. എന്താണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് അവന് മനസ്സിലായില്ല.

“ചേച്ചി തരുന്നതാണെന്ന് കരുതൂ. എന്താവശ്യമുണ്ടെങ്കിലും ചോദിക്കണം”

അടക്കാനായില്ല… ഓട്ടോയിൽ കയറിയതും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. കാതിൽ അവരുടെ ശബ്ദം മുഴങ്ങികൊണ്ടിരുന്നു.

“എഴുത്തുകാരനാണ് പോലും. കാൽക്കാശിന് വകയില്ല. എന്നും പട്ടിണി. കവിക്ക് ഒന്നും അറിയണ്ടല്ലോ. അരി വാങ്ങാൻ പറഞ്ഞതിന് എവിടെയോ പോയി എന്തിനെയൊക്കെയോ വെട്ടി നുറുക്കിട്ട് വന്നിരിക്കുന്നു. കൂടെ ഇറങ്ങിയ അന്ന് തുടങ്ങി കഷ്ടകാലം. മടുത്തു. ഇനി വയ്യ”

“എന്റെ മോള്….”

“തൊടരുത് ചോര നാറുന്നു. ആ കൈകൊണ്ട് മോളെ തൊടരുത്. ഞങ്ങളെ അന്വേഷിച്ച് വരണ്ട.”

തലോടാൻ,, ചേർത്തണയ്ക്കാൻ നീട്ടിയ കൈയിൽ നിന്നാ അവർ വലിച്ച് കൊണ്ട് പോയത്… ആ അഞ്ചുവയസ്സുകാരിയായി അച്ഛന്റെയടുത്തേക്ക് ഓടി പോണം

കഴിഞ്ഞില്ല… പിന്നീട് ആ കൈ കണ്ടത് പത്താം വയസ്സിലാണ്. രണ്ടാമനായി പോയെങ്കിലും വാത്സല്യത്തിൽ അച്ഛനൊപ്പം നിന്ന് സ്നേഹിച്ച ആ വല്യ മനുഷ്യന്റെ ദയ.തനിക്ക് പിറക്കാത്ത മോൾക്ക് വേണ്ടി അവളുടെ അച്ഛനെ കണ്ടെത്തി

അന്നും കഴിഞ്ഞില്ല… വൈകിപോയി കൺമുൻപിലാണ്… കൈ മാത്രം stretcher നു വെളിയിൽ… നീണ്ട വിരലുകൾ വിളിക്കുന്നത് പോലെ…

അവരൊട് പൊറുക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല സ്നേഹിക്കാനും… അച്ഛനെയും അനിയനെയും തന്നതിന് നന്ദി മാത്രം. ഇല്ലെങ്കിൽ ഭ്രാന്തിയായി പോയേനെ.

അച്ഛനോടു കുട്ടുനൊടും പറയണം ഇന്നാണ് ഞാനെന്റെ അച്ഛന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കവിതയായതെന്ന്

സുജിയോട് എല്ലാം പറയണം

എല്ലാം….

അച്ഛനാരാണെന്ന്…..

പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല ഇതുവരെ

കവിതയെഴുതിയിരുന്ന അച്ഛന്റെ മകളാണെന്ന് ….

അതിര്

അഴിച്ചു വിട്ടപ്പോൾ ആഞ്ഞൊടി അകലേക്ക് മറഞ്ഞു അതിർത്തിയെവിടെന്നറിയാതെയാവാം….

അതിര്….. നിശ്ചയിക്കുന്നതാരാണ്? വാക്കുകൾക്കും,, ചിന്തകൾക്കും,, മനുഷ്യർക്കും

കഥ

പണ്ടെപ്പോഴൊ വായിച്ച ഒരു കഥ,, കൃത്യമായി ഓർക്കുന്നില്ല… ഓർമയിലുളള ഉളളടക്കം കുറിക്കുന്നു.

ആഫ്രിക്കയിലെ ഗോത്രവർഗ്ഗകാർക്കിടയിൽ ഒരു ആചാരമുണ്ട്. കുട്ടികൾക്ക് പത്തു വയസ്സാകുമ്പോൾ അവർ ഒരു രാത്രി ഒറ്റയ്ക്ക് കാട്ടിൽ കഴിയണം. കണ്ണുകൾ കെട്ടി..

(ആൺപെൺ വേർതിരിവ് ഉണ്ടോയെന്ന് ഓർമയില്ല അതിനാൽ എന്റെ സന്തോഷത്തിന് എല്ലാ കുട്ടികളെയും കാട്ടിലയക്കുന്നു)

നമ്മുടെ കഥയിലെ കുട്ടിയും തയ്യാറായി. ആദ്യമായി ഉൾവനം സന്ദര്‍ശിക്കുന്നതിന്റെ ആകാംഷയുണ്ടെങ്കിലും ക്രൂരമൃഗങ്ങളെ ഇരുട്ടുത്ത് തനിച്ച് നേരിടണം എന്ന ഭയം ആ ആകാംക്ഷയെ കീഴ്പ്പെടുത്തി.

സന്ധ്യയായി കുട്ടിയെയും കൂട്ടി അച്ഛൻ ഉൾവനത്തിലേക്ക് നടന്നു. ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടാലും അനങ്ങരുതെന്നും സൂര്യനുദിക്കാതെ കണ്ണിലെ കെട്ട് അഴിക്കരുതെന്നും അച്ഛൻ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. മനസ്സിന് ധൈര്യം കിട്ടാൻ പ്രാർത്ഥിക്കാനും ആവശ്യപ്പെട്ടു.

ഉൾവനത്തിലെത്തി ഒരു മരത്തിൽ കുട്ടിയെ ഇരുത്തി കട്ടിയുളള തോലുപയോഗിച്ച് കണ്ണുകൾ കെട്ടി.

എന്തു ശബ്ദം കേട്ടാലും എത്ര പേടിച്ചാലും കെട്ടഴിക്കരുതെന്നും ഒച്ചയെടുക്കരുതെന്നും ആവശ്യപ്പെട്ടു.

കുറുക്കന്റെ ഊളിയിടലും മൂങ്ങയുടെ മൂളലും ഭയപെടുത്തിയെങ്കിലും കെട്ടഴിക്കാതെ ഒന്നു നെടുവീർപെടുക പോലും ചെയ്യാതെ മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു.

പല ശബ്ദങ്ങളും കേട്ട് കെട്ടഴിച്ച് കണ്ണുതുറക്കണമെന്ന് മനസ്സിൽ അതിയായ ആഗ്രഹം തോന്നിയെങ്കിലും അച്ഛനെ ധിക്കരിക്കാൻ മടിച്ച് അനങ്ങാതെ പ്രാർത്ഥിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നു.

ഓരോ യാമങ്ങൾ കഴിയും തോറും ഭയം മനസ്സിനെ കീഴ്പെടുത്തിയെങ്കിലും അച്ഛനോടുളള സ്നേഹവും വിശ്വസവും കൊണ്ട് പ്രാർത്ഥന തുടർന്നു.

ഒടുവിൽ നേരം വെളുത്ത് കിളികളുടെ ശബ്ദം കേട്ടു തുടങ്ങിയപ്പോൾ കണ്ണിലെ കെട്ടഴിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. മെല്ലെ കെട്ടഴിച്ചു.

കെട്ടഴിച്ചപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച മരണം വരെ മറക്കാനാവാത്ത ഒന്നായിരുന്നു. തൊട്ടപ്പുറത്ത് അച്ഛൻ കാവലിരിക്കുന്നു. രാത്രി മുഴുവൻ അദ്ദേഹം അവിടെ കാവലിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ…

ഈ കഥയിൽ എത്രത്തോളം സത്യമുണ്ടെന്നറിയില്ല. യഥാര്‍ത്ഥത്തിൽ നടന്നതാണോ എന്നു പോലുമറിയില്ല. എവിടെയോ വായിച്ച ഒരോർമ്മ പങ്കുവച്ചുവെന്ന് മാത്രം.

പ്രശ്നങ്ങളും കഷ്ടതകളും കണ്ണുകെട്ടുമ്പോൾ മാതാപിതാക്കൾ പഠിപ്പിച്ച മൂല്യങ്ങളിൽ വിശ്വസിച്ച് പ്രാർത്ഥനയോടെ ക്ഷമയോടെ ഇരിക്കുക. പ്രതിസന്ധികളെ തരണം ചെയ്യാനുളള ശക്തി ലഭിക്കും.

എത്ര ഇരുട്ടത്തും നമ്മോടൊപ്പം അവരുണ്ടാകും. ശക്തിയായി

ഉല

കഴിവില്ല

കലയില്ല

കാവ്യമില്ല

എഴുതുവാനുളളിൽ

ജ്വലിക്കുന്ന മനസ്സ് മാത്രം..

നെഞ്ചിലെരിയുന്നുലയിൽ ഉരുക്കിയെടുത്ത്

രൂപം കൊടുത്തെന്റെ

വാക്കിനു മൂർച്ചയറ്റു

ഉളളിലാളുന്ന തീയണഞ്ഞു

പെണ്ണേ,,,

നിന്റെ,, കണ്ണീരുവീണ്

ആലയിൽ

ശേഷിക്കും നെരിപ്പൊടെങ്കിലുമാളട്ടെ

അരുതിനിയുമണയ്ക്കരുത്

ഉളളുലയ്ക്കും കണ്ണീര് കൊണ്ട്..

പെണ്ണേ,,,

നിന്റെ കണ്ണീരുകൊണ്ട്….



ആത്മനിർവൃതി

വേണ്ട

തുളസിതുമ്പാലിറ്റിച്ച നീരു വേണ്ടനിക്ക്

വേണ്ടനിക്ക്

അടക്കിയ തേങ്ങലും,,,

ദീർഘനിശ്വാസങ്ങളും,,,

വേണ്ടെന്റെ ചാരത്ത്

നിങ്ങളും…

മതി,,

ഒന്നു മാത്രം മതി…

ഒരിക്കൽക്കൂടി,

ആഞ്ഞൊന്നു വലിച്ച്….

അകം നിറച്ച്….

പുറത്തേക്കൂതണം..

കണ്ണടക്കണം

തൃപ്തയായി…

ശ്വാസമായ്..

തെരുവ് നായ

ഞാനിരക്കും

തിണ്ണയിലന്നലെ

നായ പെറ്റു

നാല് കുഞ്ഞുങ്ങൾ

കൊണ്ടോയി

മൂന്നിനെം

ഒന്നിനെയാർക്കും വേണ്ട

പെണ്ണാണത്രേ…

പെണ്ണായാലേന്താ???

ഉശരില്ലേ??

കുരയ്ക്കുല്ലേ??

വീട് കാക്കില്ലേ?

ഉവ്വ് പക്ഷേ….

പെണ്ണ് വേണ്ട

പെറും….

ആ മൂന്നിനെം പെണ്ണ് പെറ്റതല്ലേ…

പെണ്ണ് വേണ്ട

പെണ്ണ് പെറ്റാണു വേണം

ഇന്നു പെറ്റു

ഞാനുമൊരു പെണ്ണിനെ

ആണെന്നു കരുതി ചുമന്നു

പെറ്റത് പെണ്ണിനെ..

കൈയൊന്നമർത്തി തീർക്കട്ടെ

രാവറിയാതെ..

അവളറിയാതെ..

പിറന്നുടനെ

പെണ്ണിനെ തിരഞ്ഞു

കൊല്ലാനറിയാത്ത നായല്ല

ഞാൻ…

കൈയമരും മുമ്പവളുറക്കെ

കുരച്ചു ചാടി

അവളമ്മ

പെറ്റുനോവറിഞ്ഞമ്മ

ഞാനോ

ഊട്ടാനറിയാത്ത

കാക്കനറിയാത്ത

നായ…

തെരുവ് നായ..

വളര് നീയവളൊടൊപ്പം
നിന്നെ കാക്കാൻ കെൽപ്പുളവൾ

എന്റെ വചനപ്പെട്ടി

എന്താണെന്ന് മനസ്സിലായില്ലേ? തിരുവചനങ്ങൾ അടങ്ങിയ പെട്ടി. നമ്മൾ പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് ഒന്നെടുത്ത് വായിക്കണം. വിശ്വാസത്തോടെയാണെങ്കിൽ മനസ്സിൽ വിചാരിക്കുന്ന കാര്യത്തിന് അനുസരിച്ച് വചനം കിട്ടും.

സ്കൂളിൽ ഓഫീസ് റൂമിന്റെ മുമ്പിൽ മാതാവിന്റെ രൂപവും വചനപ്പെട്ടിയും ബൈബിളും വച്ചിട്ടുണ്ട്. ഏഴാം ക്ലാസ്സ് മുതൽ പത്താം ക്ലാസ്സ് വരെ ആ ബ്ലോക്കിലായിരുന്നു. മിക്കപ്പോഴും വചനം എടുത്തിട്ടാവും ക്ലാസ്സിൽ കയറുക. രാവിലെ പറ്റിയില്ലെങ്കിൽ ഉച്ചയ്ക്ക്..

അതൊരു വിശ്വാസമാണ്. കാരണം എപ്പോഴും വളരെ കൃത്യമായി തന്നെ വചനം കിട്ടും.

ഒരു ദിവസം രാവിലെ അമ്മയോട് വഴക്കുണ്ടാക്കി സ്കൂളിലെത്തി വചനമെടുത്തതും

നൊന്തുപെറ്റ അമ്മയെ മറക്കരുത്. ”

ചേട്ടച്ചാരൊട് ഉഗ്രൻ അടിയുണ്ടാക്കി. കട്ടകലിപ്പിലാണ്. അവന് പണികൊടുക്കണം (സാധാരണകൊടുക്കുന്ന കുറഞ്ഞ പണിയല്ല കനത്തിൽ എന്തെങ്കിലും…) എന്നുറപ്പിച്ചു. പളളിയിൽ പോയപ്പോൾ ഇക്കാര്യം ഓർത്തു.

അന്ന് രാവിലെ വചനമെടുക്കാൻ സമയം കിട്ടില്ല. ഉച്ചയ്ക്കാണ് എടുത്തത്.

സഹോദരനെ ഹൃദയം കൊണ്ട് വെറുക്കരുത്. “

ഞാനും കർത്താവും തമ്മിലുളള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് ഏകദേശ ധാരണ കിട്ടില്ലേ… ഞാൻ ഈ വചനപരിപാടി തുടങ്ങുന്നതിനു മുമ്പേ ഞങ്ങൾ അത്യാവശ്യം കമ്പനിയായിരുന്നു. വചനമെടുപ്പ് അത് ഊട്ടിയുറപ്പിച്ചു.(തെളിവുണ്ട്… ഒടുവിൽ പറയാം)

സങ്കടമുളളപ്പോ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന, വിഷമമാണെങ്കിൽ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്ന, ഒറ്റപ്പെടുമ്പോൾ ചേർത്ത് പിടിക്കുന്ന…. അങ്ങനെ കൃത്യമായ വചനങ്ങൾ…

വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും പലതും മനസ്സിൽ മങ്ങലേൽക്കാതെ…..

എന്റെ വിജയകരമായ വലത്തുകൈ കൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നെ താങ്ങി നിർത്തും

പത്താം ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം വചനം വായിക്കാനൊന്നും പറ്റിയിട്ടില്ല. (തിരക്കായി പോയി,…)

വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. ഒരു വചനപ്പെട്ടി വാങ്ങണം എന്ന് തീവ്രമായ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. അടുപ്പുമുളളവർ തീർത്ഥാടനകേന്ദ്രങ്ങളിൽ പോകുമ്പോൾ എനിക്കുവേണ്ടി കൊന്തയും മറ്റേന്തേങ്കിലുമൊക്കെ വാങ്ങികൊണ്ടുവരാറുണ്ട്. അങ്ങനെയിരിക്കേ ഷീജചേച്ചി വേളാങ്കണ്ണിയിൽ പോകുന്നുവെന്ന് അറിഞ്ഞു. പോയി വരുമ്പോൾ വചനപ്പെട്ടി വാങ്ങി കൊണ്ടുവരാമൊന്ന് ചോദിച്ചു. ചേച്ചി സമ്മതിച്ചു.

വാങ്ങിക്കൊണ്ടു വന്നു. ഇനി മുതൽ എന്നും രാവിലെ എടുക്കണം. എത്രകാലമായി എടുത്തിട്ട്….. ഐശ്വര്യമായി പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് ഒന്നെടുത്തു.

അടിപൊളി

തമിഴ്.

വേറെയും എടുത്ത് നോക്കി എല്ലാം തമിഴ്…

അത്തിപ്പഴം പഴുത്തപ്പോ കാക്കയ്ക്ക് വാപ്പുണ്ണ്. സന്തോഷായി.

തമിഴാണെന്ന് ചേച്ചിയും അറിഞ്ഞില്ല. തിരക്കിനിടയിൽ വാങ്ങിയതാണ്, പാവം.

പിന്നെ അമ്മയ്ക്ക് തമിഴറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് രക്ഷപ്പെട്ടു.(അമ്മ പഠിച്ചതൊക്കെ തമിഴ്നാട്ടിലായിരുന്നു. അപ്പൂപ്പന് അവിടെയായിരുന്നു ജോലി.)

ഞങ്ങൾ വചനം എടുത്ത് കൊടുക്കും അമ്മ വായിച്ച് പരിഭാഷപ്പെടുത്തി തരും.

എങ്കിലും എനിക്കത്ര തൃപ്തിയായില്ല. സംഭവം ന്താന്നുവച്ചാ എന്റെ ഉള്ളിലിരുപ്പ് അമ്മ അറിയില്ലേ….

ഏതായാലും വചനപ്പെട്ടി വാങ്ങാനുളള സാഹസം പിന്നെ പ്രവർത്തിച്ചില്ല.

തമിഴ് വചനപ്പെട്ടി ഇപ്പോഴും വീട്ടിലുണ്ട്, ഇടയ്ക്ക് പോകുമ്പോൾ , പറ്റിയാൽ അമ്മയെ കൊണ്ട് വായിപ്പിക്കും. പുളളിക്കാരിടെ മൂഡ് അനുസരിച്ച് ഇരിക്കും.

ഇനിയാണ് അക്കാര്യം. (തെളിവ്)

കുട്ടികൾ എന്തിനാ പ്രാർത്ഥിക്കുക? കാര്യസാധ്യത്തിന്… (ചിലപ്പോ നമ്മളും അങ്ങനെയല്ലേ)

എന്തായാലും ഞാൻ കുഞ്ഞായിരുന്നപ്പോൾ എല്ലാ വിശേഷങ്ങളും പറയും.. കൂടെ എന്തെങ്കിലും കാര്യമുണ്ടെങ്കിൽ അതും ആവശ്യപ്പെടും, നടന്നാൽ അപ്പൊ തന്നെ നന്ദിയും പറയും. (കർത്താവിനോട് മാത്രമല്ല ദേവിയൊടും കണ്ണനൊടും ഒക്കെ അങ്ങനെ തന്നെ)

അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം രാവിലെ പളളിയിൽ പോയി. അന്ന് എന്തൊ പരീക്ഷയെ മറ്റോ ഉണ്ട്. ഞാനത് മറന്നു, പഠിച്ചിട്ടില്ല. കൂട്ടുക്കാരി പറഞ്ഞപ്പോഴാ ഓർത്ത്. അവളും പഠിച്ചിട്ടില്ല. അവളൊരു കാര്യം പറഞ്ഞു. നീ പ്രാർത്ഥിച്ചാ കർത്താവ് പെട്ടെന്ന് വിളി കേൾക്കും. കാരണം നീ ഹിന്ദുവല്ലേ….

നന്നായി പ്രാർത്ഥിച്ചു. അവസാനം ഒന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കാനായി പറഞ്ഞു.

ഞാൻ കർത്താവിനെ പ്രാർത്ഥിക്കുകയല്ലേ. എനിക്ക് കർത്താവിനെ വിളിക്കേണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ. എന്നിട്ടും ഞാനെന്നും പളളിയിൽ വരുന്നു, പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു.

(പ്രിയപ്പെട്ടവരെ,.. പന്ത്രണ്ടോ പതിമൂന്നോ വയസ്സുളള കുട്ടികളാണ്. അറിവില്ലായ്മകൊണ്ട് പറഞ്ഞുപോയതാണ്,, ദയവായി ക്ഷമിക്കണേ…)

പ്രാർത്ഥനകഴിഞ്ഞ് സന്തോഷത്തോടെ പളളിയിൽ നിന്നിറങ്ങി നടന്ന് ഞങ്ങളുടെ ബ്ലോക്കെത്തി, പടികയറി ഓഫീസിന്റെ മുമ്പിലുളള മാതാവിനോട് എല്ലാം ഒന്നുകൂടി ഓർമ്മിപ്പിച്ച ശേഷം വചനമെടുത്തു…..

ഞെട്ടിപ്പോയി, മരിക്കും വരെ മറക്കാൻ പറ്റാത്ത വാക്കുകൾ….

നീ എന്നെയല്ല ഞാൻ നിന്നെയാണ് തിരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നത്….”

ഒരുപാട് വചനങ്ങൾ ഓർമ്മയിലുണ്ട്. പക്ഷേ ഇതാണ് ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ടത്.

Create your website with WordPress.com
Get started