ആത്മനിർവൃതി

വേണ്ട

തുളസിതുമ്പാലിറ്റിച്ച നീരു വേണ്ടനിക്ക്

വേണ്ടനിക്ക്

അടക്കിയ തേങ്ങലും,,,

ദീർഘനിശ്വാസങ്ങളും,,,

വേണ്ടെന്റെ ചാരത്ത്

നിങ്ങളും…

മതി,,

ഒന്നു മാത്രം മതി…

ഒരിക്കൽക്കൂടി,

ആഞ്ഞൊന്നു വലിച്ച്….

അകം നിറച്ച്….

പുറത്തേക്കൂതണം..

കണ്ണടക്കണം

തൃപ്തയായി…

ശ്വാസമായ്..

തെരുവ് നായ

ഞാനിരക്കും

തിണ്ണയിലന്നലെ

നായ പെറ്റു

നാല് കുഞ്ഞുങ്ങൾ

കൊണ്ടോയി

മൂന്നിനെം

ഒന്നിനെയാർക്കും വേണ്ട

പെണ്ണാണത്രേ…

പെണ്ണായാലേന്താ???

ഉശരില്ലേ??

കുരയ്ക്കുല്ലേ??

വീട് കാക്കില്ലേ?

ഉവ്വ് പക്ഷേ….

പെണ്ണ് വേണ്ട

പെറും….

ആ മൂന്നിനെം പെണ്ണ് പെറ്റതല്ലേ…

പെണ്ണ് വേണ്ട

പെണ്ണ് പെറ്റാണു വേണം

ഇന്നു പെറ്റു

ഞാനുമൊരു പെണ്ണിനെ

ആണെന്നു കരുതി ചുമന്നു

പെറ്റത് പെണ്ണിനെ..

കൈയൊന്നമർത്തി തീർക്കട്ടെ

രാവറിയാതെ..

അവളറിയാതെ..

പിറന്നുടനെ

പെണ്ണിനെ തിരഞ്ഞു

കൊല്ലാനറിയാത്ത നായല്ല

ഞാൻ…

കൈയമരും മുമ്പവളുറക്കെ

കുരച്ചു ചാടി

അവളമ്മ

പെറ്റുനോവറിഞ്ഞമ്മ

ഞാനോ

ഊട്ടാനറിയാത്ത

കാക്കനറിയാത്ത

നായ…

തെരുവ് നായ..

വളര് നീയവളൊടൊപ്പം
നിന്നെ കാക്കാൻ കെൽപ്പുളവൾ

എന്റെ വചനപ്പെട്ടി

എന്താണെന്ന് മനസ്സിലായില്ലേ? തിരുവചനങ്ങൾ അടങ്ങിയ പെട്ടി. നമ്മൾ പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് ഒന്നെടുത്ത് വായിക്കണം. വിശ്വാസത്തോടെയാണെങ്കിൽ മനസ്സിൽ വിചാരിക്കുന്ന കാര്യത്തിന് അനുസരിച്ച് വചനം കിട്ടും.

സ്കൂളിൽ ഓഫീസ് റൂമിന്റെ മുമ്പിൽ മാതാവിന്റെ രൂപവും വചനപ്പെട്ടിയും ബൈബിളും വച്ചിട്ടുണ്ട്. ഏഴാം ക്ലാസ്സ് മുതൽ പത്താം ക്ലാസ്സ് വരെ ആ ബ്ലോക്കിലായിരുന്നു. മിക്കപ്പോഴും വചനം എടുത്തിട്ടാവും ക്ലാസ്സിൽ കയറുക. രാവിലെ പറ്റിയില്ലെങ്കിൽ ഉച്ചയ്ക്ക്..

അതൊരു വിശ്വാസമാണ്. കാരണം എപ്പോഴും വളരെ കൃത്യമായി തന്നെ വചനം കിട്ടും.

ഒരു ദിവസം രാവിലെ അമ്മയോട് വഴക്കുണ്ടാക്കി സ്കൂളിലെത്തി വചനമെടുത്തതും

നൊന്തുപെറ്റ അമ്മയെ മറക്കരുത്. ”

ചേട്ടച്ചാരൊട് ഉഗ്രൻ അടിയുണ്ടാക്കി. കട്ടകലിപ്പിലാണ്. അവന് പണികൊടുക്കണം (സാധാരണകൊടുക്കുന്ന കുറഞ്ഞ പണിയല്ല കനത്തിൽ എന്തെങ്കിലും…) എന്നുറപ്പിച്ചു. പളളിയിൽ പോയപ്പോൾ ഇക്കാര്യം ഓർത്തു.

അന്ന് രാവിലെ വചനമെടുക്കാൻ സമയം കിട്ടില്ല. ഉച്ചയ്ക്കാണ് എടുത്തത്.

സഹോദരനെ ഹൃദയം കൊണ്ട് വെറുക്കരുത്. “

ഞാനും കർത്താവും തമ്മിലുളള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ച് ഏകദേശ ധാരണ കിട്ടില്ലേ… ഞാൻ ഈ വചനപരിപാടി തുടങ്ങുന്നതിനു മുമ്പേ ഞങ്ങൾ അത്യാവശ്യം കമ്പനിയായിരുന്നു. വചനമെടുപ്പ് അത് ഊട്ടിയുറപ്പിച്ചു.(തെളിവുണ്ട്… ഒടുവിൽ പറയാം)

സങ്കടമുളളപ്പോ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്ന, വിഷമമാണെങ്കിൽ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്ന, ഒറ്റപ്പെടുമ്പോൾ ചേർത്ത് പിടിക്കുന്ന…. അങ്ങനെ കൃത്യമായ വചനങ്ങൾ…

വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും പലതും മനസ്സിൽ മങ്ങലേൽക്കാതെ…..

എന്റെ വിജയകരമായ വലത്തുകൈ കൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നെ താങ്ങി നിർത്തും

പത്താം ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം വചനം വായിക്കാനൊന്നും പറ്റിയിട്ടില്ല. (തിരക്കായി പോയി,…)

വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. ഒരു വചനപ്പെട്ടി വാങ്ങണം എന്ന് തീവ്രമായ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു. അടുപ്പുമുളളവർ തീർത്ഥാടനകേന്ദ്രങ്ങളിൽ പോകുമ്പോൾ എനിക്കുവേണ്ടി കൊന്തയും മറ്റേന്തേങ്കിലുമൊക്കെ വാങ്ങികൊണ്ടുവരാറുണ്ട്. അങ്ങനെയിരിക്കേ ഷീജചേച്ചി വേളാങ്കണ്ണിയിൽ പോകുന്നുവെന്ന് അറിഞ്ഞു. പോയി വരുമ്പോൾ വചനപ്പെട്ടി വാങ്ങി കൊണ്ടുവരാമൊന്ന് ചോദിച്ചു. ചേച്ചി സമ്മതിച്ചു.

വാങ്ങിക്കൊണ്ടു വന്നു. ഇനി മുതൽ എന്നും രാവിലെ എടുക്കണം. എത്രകാലമായി എടുത്തിട്ട്….. ഐശ്വര്യമായി പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് ഒന്നെടുത്തു.

അടിപൊളി

തമിഴ്.

വേറെയും എടുത്ത് നോക്കി എല്ലാം തമിഴ്…

അത്തിപ്പഴം പഴുത്തപ്പോ കാക്കയ്ക്ക് വാപ്പുണ്ണ്. സന്തോഷായി.

തമിഴാണെന്ന് ചേച്ചിയും അറിഞ്ഞില്ല. തിരക്കിനിടയിൽ വാങ്ങിയതാണ്, പാവം.

പിന്നെ അമ്മയ്ക്ക് തമിഴറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് രക്ഷപ്പെട്ടു.(അമ്മ പഠിച്ചതൊക്കെ തമിഴ്നാട്ടിലായിരുന്നു. അപ്പൂപ്പന് അവിടെയായിരുന്നു ജോലി.)

ഞങ്ങൾ വചനം എടുത്ത് കൊടുക്കും അമ്മ വായിച്ച് പരിഭാഷപ്പെടുത്തി തരും.

എങ്കിലും എനിക്കത്ര തൃപ്തിയായില്ല. സംഭവം ന്താന്നുവച്ചാ എന്റെ ഉള്ളിലിരുപ്പ് അമ്മ അറിയില്ലേ….

ഏതായാലും വചനപ്പെട്ടി വാങ്ങാനുളള സാഹസം പിന്നെ പ്രവർത്തിച്ചില്ല.

തമിഴ് വചനപ്പെട്ടി ഇപ്പോഴും വീട്ടിലുണ്ട്, ഇടയ്ക്ക് പോകുമ്പോൾ , പറ്റിയാൽ അമ്മയെ കൊണ്ട് വായിപ്പിക്കും. പുളളിക്കാരിടെ മൂഡ് അനുസരിച്ച് ഇരിക്കും.

ഇനിയാണ് അക്കാര്യം. (തെളിവ്)

കുട്ടികൾ എന്തിനാ പ്രാർത്ഥിക്കുക? കാര്യസാധ്യത്തിന്… (ചിലപ്പോ നമ്മളും അങ്ങനെയല്ലേ)

എന്തായാലും ഞാൻ കുഞ്ഞായിരുന്നപ്പോൾ എല്ലാ വിശേഷങ്ങളും പറയും.. കൂടെ എന്തെങ്കിലും കാര്യമുണ്ടെങ്കിൽ അതും ആവശ്യപ്പെടും, നടന്നാൽ അപ്പൊ തന്നെ നന്ദിയും പറയും. (കർത്താവിനോട് മാത്രമല്ല ദേവിയൊടും കണ്ണനൊടും ഒക്കെ അങ്ങനെ തന്നെ)

അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം രാവിലെ പളളിയിൽ പോയി. അന്ന് എന്തൊ പരീക്ഷയെ മറ്റോ ഉണ്ട്. ഞാനത് മറന്നു, പഠിച്ചിട്ടില്ല. കൂട്ടുക്കാരി പറഞ്ഞപ്പോഴാ ഓർത്ത്. അവളും പഠിച്ചിട്ടില്ല. അവളൊരു കാര്യം പറഞ്ഞു. നീ പ്രാർത്ഥിച്ചാ കർത്താവ് പെട്ടെന്ന് വിളി കേൾക്കും. കാരണം നീ ഹിന്ദുവല്ലേ….

നന്നായി പ്രാർത്ഥിച്ചു. അവസാനം ഒന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കാനായി പറഞ്ഞു.

ഞാൻ കർത്താവിനെ പ്രാർത്ഥിക്കുകയല്ലേ. എനിക്ക് കർത്താവിനെ വിളിക്കേണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ. എന്നിട്ടും ഞാനെന്നും പളളിയിൽ വരുന്നു, പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു.

(പ്രിയപ്പെട്ടവരെ,.. പന്ത്രണ്ടോ പതിമൂന്നോ വയസ്സുളള കുട്ടികളാണ്. അറിവില്ലായ്മകൊണ്ട് പറഞ്ഞുപോയതാണ്,, ദയവായി ക്ഷമിക്കണേ…)

പ്രാർത്ഥനകഴിഞ്ഞ് സന്തോഷത്തോടെ പളളിയിൽ നിന്നിറങ്ങി നടന്ന് ഞങ്ങളുടെ ബ്ലോക്കെത്തി, പടികയറി ഓഫീസിന്റെ മുമ്പിലുളള മാതാവിനോട് എല്ലാം ഒന്നുകൂടി ഓർമ്മിപ്പിച്ച ശേഷം വചനമെടുത്തു…..

ഞെട്ടിപ്പോയി, മരിക്കും വരെ മറക്കാൻ പറ്റാത്ത വാക്കുകൾ….

നീ എന്നെയല്ല ഞാൻ നിന്നെയാണ് തിരഞ്ഞെടുത്തിരിക്കുന്നത്….”

ഒരുപാട് വചനങ്ങൾ ഓർമ്മയിലുണ്ട്. പക്ഷേ ഇതാണ് ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ടത്.

മൈലാഞ്ചി

“ഡീ..”


രണ്ടാമത് വിളിക്കും മുമ്പ് തിരുമുമ്പിൽ ഹാജരായി. ആളെ പിടികിട്ടിയില്ലേ??? ഈന്തപ്പഴം സമൂസ മറന്നോ

“കൈ നീട്ട്” ഉത്തരവ് വന്നു.  അടി ഉറപ്പ്. പക്ഷേ എന്തിന്…ലവന്റെ പാര തന്നെ.. 

കണ്ണടച്ചു കൈ നീട്ടി. രാവിലെ മുതൽ ചെയ്തുകൂട്ടിയ കാര്യങ്ങൾ അക്കമിട്ട് ഓർത്ത് നോക്കി. എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും അടി വന്ന വഴി മനസ്സിലായില്ല.

ആ സമയത്ത്…. എന്റെ മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞ ഭാവത്തിന് പേര് കണ്ടു പിടിക്കേണ്ടി വരും.

കൈ നീട്ടി അടിക്ക് വെയ്റ്റ് ചെയ്തു.

അടിയല്ല…
ഒരു കടലാസ് കൈയിൽ വച്ചു. എന്തോ പൊടിയുണ്ട്.. 
യ്യോ മൈലാഞ്ചി.

അത്ഭുതം, ആശ്ചര്യം എന്താ നടക്കുന്നേ..ആദ്യം പിടികിട്ടില്ല

ദൈവമേ അപ്പുപ്പൻ എനിക്കു മൈലാഞ്ചി ഇട്ടു തരാൻ പോകുന്നു. സ്വപ്നമാണോ? ഉച്ചയ്ക്ക് കിടന്നുറങ്ങിപ്പോയോ?…

പുളളിയുടെ അടുത്തുന്ന് ഇങ്ങനെ ഒരു നീക്കം ആരും പ്രതീക്ഷിക്കില്ല. പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടല്ലോ ആളെ എല്ലാർക്കും പേടിയാ….

(പേടിപ്പിക്കാൻ മാത്രം ശരീരമൊന്നുമില്ല…

നമ്മുടെ അഞ്ഞൂറാനെ പോലെ, ആഞ്ഞൂതിയാൽ വീണു പോകുന്നത്രേയുളളു, പക്ഷേ പവർഫുൾ ക്യാരക്ടറാണ്.

ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞാൽ നമ്മൾ ഇരുന്നു പോകും….)

ആള് തിരക്കിട്ട പണിയിലാണ്…

കാറ്റടിച്ചു പേപ്പർ പറക്കുന്നു. ഫാൻ ഓഫ് ചെയ്യുന്നു.

ഇത്തവണ ഇടങ്കയ്യാണ് ഞാൻ നീട്ടിയത്. മൈലാഞ്ചിയിടാനല്ലേ..

പേപ്പർ അച്ച് വച്ചു, പൊടിയിട്ടു, ശരിയായില്ല

എന്നെം വലിച്ച് വാഷ്ബേസിന്റെ അടുത്തേത്തി പൈപ്പ് തുറന്നതും കൈയിലെ മൈലാഞ്ചി പൊടി മുഴുവൻ ഒലിച്ചുപോയി.

പിന്നേം പൊടിയിട്ടു വെളളമൊഴിച്ച് എങ്ങനെയൊക്കെയോ ശരിയാക്കി.

“ഇനി കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് കഴുകാം”

അതുവരെ പറഞ്ഞതൊന്നും ഞാൻ കേട്ടില്ല. ഞാനാ പ്രവൃത്തി ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ മുഖത്ത് നോക്കില്ല, പേടിയാ..

പത്തു മിനിറ്റ് തികഞ്ഞിട്ടല്ല എന്നോട് കൈ കഴുകി പറഞ്ഞു. അതുവരെ മിണ്ടാതിരുന്ന ഞാൻ തൊണ്ട ശരിയാക്കി.

“ഇല്ല… പത്ത് മിനിറ്റ് പോര ഒരു മണിക്കൂറെങ്കിലും വേണം”

“പത്തു മിനിറ്റ് മതിന്നാ അവൻ പറഞ്ഞേ…”

എന്തായാലും എന്റെ കൈ കഴുകിച്ചു, പേപ്പർ കുതിർന്നു പോയി. കൈയിൽ നേർത്ത മഞ്ഞ രാശിമാത്രം.

“തെളിഞ്ഞില്ല അല്ലേ, അവനെന്നേ പറ്റിച്ചു, കുറച്ചു നേരം മതിന്നാ അവൻ പറഞ്ഞേ… നാളയാവട്ടെ പോയി ചോദിക്കണം”

പിന്നേം എന്തോക്കെയോ പറഞ്ഞു. ശ്രദ്ധച്ചില്ല. സ്വപ്നലോകത്തായിരുന്നു

പൊടി തീർന്നു. പേപ്പർ കുതിർന്നും പോയി.

ചുരുക്കി പറഞ്ഞാൽ കുളമായി….

ഏതോ വഴിയോരകച്ചവടക്കാരനൊട് വാങ്ങിയതാണെന്ന് മനസ്സിലായി.

ഞാനപ്പോൾ അദ്ഭുതലോകത്തേത്തിയ ആലീസ്സായിരുന്നു….

സന്തോഷം, അദ്ഭുതം, പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത എന്തൊക്കെയ പറ്റാത്ത വികാരങ്ങൾ.

സ്നേഹത്തേക്കാൾ ഭയവും ബഹുമാനവുമാണ് എപ്പോഴും മുന്നിട്ട് നിന്നിരുന്നത്.

അതിനുമുമ്പും ശേഷവും ഒരുപാട് മൈലാഞ്ചി ഇട്ടെങ്കിലും….

തെളിയാത്ത ആ മൈലാഞ്ചിയാണ് മനസ്സിലിന്നും മായാതെ പതിഞ്ഞു കിടക്കുന്നത്….

നമുക്കു ചുറ്റുമുളള എല്ലാവരുടെയും ഉളളിൽ സ്നേഹമുണ്ട്, ഭൂരിഭാഗം പേർക്കും പ്രകടിപ്പിക്കാന്‍ അറിയില്ല… നമുക്കത് തിരിച്ചറിയാനും…

ചിലപ്പോഴൊക്കെ നമ്മളും അങ്ങനെയല്ലേ…

സ്നേഹമില്ലാത്ത പോലെ പെരുമാറും…. ഇല്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല….

സമയമില്ല,.. തിരക്ക്,… ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഗൗരവം…

പതിനെട്ട് വയസ്സുളള മകനോ മകൾക്കോ, വയസ്സായ അച്ഛന്മമാർക്കോ ഒരുമ്മ കൊടുത്താൽ സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിച്ചാൽ നഷ്ടപ്പെടുന്ന പ്രതിച്ഛായ വേണ്ടെന്നു വച്ചെക്കണം.

ഈ ഭൂമിയിൽ ഏറ്റവും മനോഹരമായിട്ടുളളത് പുഞ്ചിരിയാണെന്ന് കേട്ടിട്ടില്ലേ…

പരീക്ഷിക്കുന്നോ? അച്ഛനോ അമ്മയ്ക്കോ മക്കൾക്കോ ഒരുമ്മ കൊടുത്തിട്ട് അവരുടെ മുഖത്ത് നോക്കൂ…..

ഏറ്റവും മനോഹരമായ പുഞ്ചിരി കാണണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ പല്ലില്ലാത്ത അപ്പുപ്പനോ അമ്മുമ്മയ്ക്കോ ഒരുമ്മ കൊടുക്കു…

ഒരു കാര്യം കൂടി കൊടുക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അവരുടെ മൂഡ് നോക്കണേ. ഇപ്പോ ഒന്ന് കൊടുത്തു,,, പക്ഷേ കണക്കിന് കിട്ടി…കക്ഷി കട്ട കലിപ്പിലായിരുന്നു.

ആർക്കാണെന്നോ

അവനു തന്നെ.

സ്വപ്നം

“അറിഞ്ഞില്ലേ ഈ ഞായറാഴ്ച…”

“എനിക്കറിയാം ഞാനിത് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു, ഒരിക്കൽ തയ്യാറായതാണ് നടന്നില്ല.. അവനവന് ഹാനികരമായതൊക്കെ നശിപ്പിച്ചല്ലേ അവർക്ക് ശീലം”

“വേദനയുണ്ടാവും”

“വേദന,,, എന്നെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് ആശങ്കയില്ല, ഇവൾ കരകയറുന്നതെയുളളു, തകർന്ന് പോവും. ഒരു പക്ഷേ ഇനി ഉയർത്തെഴുന്നേറ്റില്ലാന്നും വരാം…”

“അത്രയ്ക്കിഷ്ടാണോ അവളെ…”

“ഇഷ്ടമാണ്…. ആകെ കരിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു പിടിവളളിയായ് പിടിച്ചു കയറിയതാണ് വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞില്ല, അഭയം കൊടുത്തു. മകളായി”

“ഞാൻ തെറ്റിദ്ധരിച്ചു, എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു ഒരു കൂട്ടുക്കാരി, എന്റെ പ്രണയിനി…. ഞാനവളായിരുന്നു, എന്നെ നോക്കുന്നവർ അവളെ മാത്രം കണ്ടു. ചെറുപ്പം മുതലേ ഒന്നിച്ചായിരുന്നു. ഒടുവിൽ അവൾ പോയി. അതു പോലെ നിങ്ങളും പ്രണയത്തിലാണെന്ന് കരുതി.”

“അല്ല ഇവളെനിക്ക് മകളാണ്. പ്രണയിനിക്ക് എന്തു പറ്റി?”

“അതിവിടെ വീട്പണി നടന്നപ്പോൾ അവളാകെ ക്ഷീണിച്ചു വെളളമില്ലാതെ പൊടിയും മറ്റും ശ്വസിച്ച് അവൾ പോയി.. വീണ്ടും കൊണ്ടു വന്നതാ പക്ഷേ സമ്മതിച്ചില്ല ഞാൻ കായ്ക്കാത്തതിനു കാരണം അവളായിരുന്നത്രേ…ആയിരിക്കാം കാരണം എന്റെയുളളിൽ അവൾ മാത്രമായിരുന്നു…. ഋതുക്കൾ പോലും തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നിട്ടും ഞാൻ ഒരിക്കൽ കായ്ച്ചു അവൾ വീണ്ടും വരാൻ,,,, വന്നില്ല”

“വിഷമിക്കാതെ അവൾ വരും, താങ്കളുടെ സ്നേഹം സത്യമാണെങ്കിൽ അവൾ വരും”

“അതു സാരമില്ല ശീലമായി, ഞാൻ ഒരുപായം പറയാം തല്ക്കാലത്തേക്ക് അവർ വെട്ടില്ല.”

പെട്ടെന് ഞെട്ടിയുണർന്നു, നേരം വെളുത്ത് തുടങ്ങി, കിടക്കയിൽ നിന്നിറങ്ങി കതക് തുറന്ന് മുറ്റത്തേക്ക് ഓടി. അവിടെ മാവ് ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്ന് എന്നെ നോക്കി പുച്ഛിച്ചു. വീഴാൻ പാകത്തിന് ചാഞ്ഞ നിൽക്കുന്ന പ്ലാവിനു മുകളിൽ പടർന്ന് പന്തലിച്ച് പാഷൻ ഫ്രൂട്ട്. ഒരിക്കൽ ആകെ കരിഞ്ഞതാണ്. ഇപ്പോ പ്ലാവിൽ പിടിച്ച് കയറി. തേൻവരിക്കയാണ്, വല്ലാതെ താഴെക്ക് ചാഞ്ഞു കൊണ്ടാ വെട്ടാൻ തീരുമാനിച്ചത്.

പ്ലാവിനടുത്തേക്ക് ചെന്ന് ആകെ നോക്കി….

അതാ താഴെ ചക്ക കായ്ച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ചെറു വിരലിനെക്കാൾ ചെറുത്..

“എന്താ ഉറക്കത്തിൽ എണീറ്റ് ഓടാനും തുടങ്ങിയോ?”

“അല്ല ഏട്ടാ സ്വപ്നം കണ്ടതാ പ്ലാവ് വെട്ടണ്ടാന്ന്…”

“എനിക്കറിയാമായിരുന്നു നീ വല്ല പ്രശ്നവും കണ്ടുപിടിക്കുംന്ന്. നടക്കില്ല ഇനി വെട്ടില്ലെങ്കിൽ മതിലിൽ വീണ് മതിൽ പൊളിയും”

“അതല്ല നോക്ക് പ്ലാവ് കായ്ച്ചിരിക്കുന്ന കണ്ടോ? ഇനി ഇപ്പോ വെട്ടാൻ പാടില്ല.”

“അതെയോ ഇന്നലെ കണ്ടില്ലേല്ലോ?”

“ഇനിയിപ്പോ വെട്ടണ്ട, അവരൊട് വരണ്ടാന്ന് പറഞ്ഞേക്കു”

“പിന്നെ ആ വെറ്റില കൊടി മാവിന്റെ അടുത്ത് എവിടെയെങ്കിലും വയ്ക്കണേ… എന്തായാലും കായ്ക്കുന്നില്ലല്ലോ”

ഞാൻ വീടിനകത്തേക്ക് നടന്നപ്പോൾ പ്ലാവും മാവും പാഷൻ ഫ്രൂട്ടും ചിരിച്ചു

ഞാനും…

അല്ലെങ്കിലും എനിക്കും മരം വെട്ടുന്നത് ഇഷ്ടമല്ല. ഞാനവരൊടും സംസാരിക്കാറുണ്ടെന്നേ….

ഇരുവഴി

ഒരിക്കൽ വഴിപിരിഞ്ഞ് ഇരുവഴി നടന്നു തുടങ്ങിയാൽ…

പിന്നെ

ഒരേ വഴിക്ക് എത്താൻ

ഒരുപാട് ദൂരം ഒറ്റയ്ക്ക് പോകേണ്ടി വരും

ഇടയ്ക്കൊന്ന് വഴിപിഴച്ചാൽ,മറന്നാൽ … അതിനൊരിക്കലും കഴിഞ്ഞില്ലെന്നും വരാം

കിഴവി

ഉന്തിയ എല്ലുകൾക്ക് താഴെ ഇടിഞ്ഞുതൂങ്ങിയ മാറിടം ഉറുമ്പരിച്ചിരുന്നു. അയൽക്കാരാരോ പറഞ്ഞു അവർക്ക് നാല് മക്കളുണ്ടെന്ന്.

എന്തിന്????

ഒരിക്കൽ പാലൂട്ടിയ…. ചേർത്തണച്ച… മാറിൽ അരിച്ച നടന്ന ഉറുമ്പ് നെടുവീര്‍പ്പെട്ടു…
Create your website with WordPress.com
Get started